Dziwolągi

Szczęście w nieszczęściu

2011-09-28T23:08:00.004+02:00

Kiedy przemierzałam wileńskie uliczki, zrozumiałam , że jest to miasto inne od wielu innych miast.Wilno roztacza radość, napełnia serca swoim urokiem. Przyglądałam się ludziom, starając dostrzec w ich twarzach beznadzieję, którą widuję w toruńskim grodzie... daremnie. Przeglądałam setki swoich zdjęć szczelnie wypełnionych tłumem - wszystko w porządku. Skromnie, ale godnie i szczęśliwie.Więc to Wilno kochane i piękne zmienia ludzi i upodabnia do siebie.Wychowana jestem na mickiewiczowskiej epopei i kulcie Matki Boskiej Ostrobramskiej - to właśnie dodaje sił i nie trzeba się wstydzić łez jeśli Wilia jest bliższa niż Wisła.

Świat tańczy, kiedy słońce się uśmiecha.

2011-08-31T23:47:00.001+02:00

Jest tyle miejsc magicznych na świecie. Tyle podróży dokonanych, cudów świata zaliczonych...Dla mnie największą magią jest człowiek. Z dobrocią, która zadziwia i złem, co przeraża. Może te wszystkie potworności biorą się z bezwzględności świata, który upomina się o swoje w najbardziej nieoczekiwanym momencie. Kronika zbrodni - dzięki mediom - dopada nas wszędzie i o każdej porze. Gdyby tak chociaż raz na dobę, serwowano nam tylko szczęśliwe i radosne wydarzenia. W tak miłym klimacie, pomyślałabym o miłości do człowieka, o słońcu dla wszystkich znajomych i nieznajomych. Bo świat tańczy, kiedy słońce się uśmiecha.

Przyjaźń - solą życia

2011-08-09T23:56:00.001+02:00

O przyjaźni można nieskończenie.Im starsza tym bardziej cenna.Powiewamy nią niczym sztandarem, bo jest tego warta.W imię długoletniej przyjaźni, jesteśmy zdolni swoje potrzeby potraktować drugoplanowo.Cała reszta świata z podziwem i szacunkiem winna odnosić się do naszych przyjaciół - tego wymagamy.

Zupełnie inaczej jest w związkach małżeńskich. Długoletnie stadła skazują siebie na banicję. Może nie w znaczeniu średniowiecznym, ale mentalnie. Z przyjaciółmi toczymy intelektualne boje, w domu wymieniamy z partnerem informacje. Z czego bierze się takie lekceważenie? Kiedyś dla wybadania sprawy, podparłam się wywodem pewnego noblisty i dowiedziałam się, że głupoty mówię. No więc, w zasadzie znam odpowiedź...

Deszcz

2011-07-28T00:02:00.000+02:00

Dzisiaj przez cały dzień padał deszcz. W lipcu często tak bywa. Nawet dobrze jest pochodzić sobie w tym deszczu - jakże ciepłym...Przypominają mi się górskie trzydniówki deszczowe, z którymi trzeba było się zaprzyjaźnić i polubić. Tak pozostało do dzisiaj. Z jednym tylko dodatkiem. Deszcz wyzwala we mnie nostalgię. Przejawia się wyciszeniem, chęcią odosobnienia i tęsknotą za czymś nieokreślonym. Wszystkie niespełnione marzenia, oczekiwane nadzieje, niewypowiedziane uczucia - przypominają o sobie. Nostalgia wraz z deszczem oplata mnie , przytula jakby chciała powiedzieć: mojaś ty, mojaś...Przyjmuję to dobrodziejstwo natury i czekam na przybycie słoneczka, które rządzi światem, a ja nie przeciwstawiam się jego panowaniu.

Szukanie miłości

2011-07-16T01:20:00.000+02:00

Dzisiaj nie bardzo wierzę w te poszukiwania. Moje obserwacje mówią, że panie mają swój programik poszukiwawczy, do których zaliczyć należy pieniądze, samochód, mieszkanie i inne dobra. I chyba do tych dóbr czują miłość. Tak na dobrą sprawę , nic mi do tego. Tylko po co te wielkie słowa? W imię miłości nic nie robimy. Jeśli już cokolwiek, to skutecznie niszczymy jej dobre imię. I to mnie wkurza, podpieranie się" miłością" w pragmatycznym podejściu do budowania związku. O panach nie wspominam, ponieważ to, co słyszę powoduje więdnięcie uszu...i muszę odczulać się pięknem zawartym w naturze.

Chcemy pisać

2011-07-04T18:19:00.002+02:00

To już dwa lata, kiedy zaczęłam pisać blogi. Początkowo pisałam o swoich emocjach, potem przyszedł czas na krótkie opowiadania. Wreszcie poszłam na głębokie wody - w kierunku poezji. Jaka byłam z siebie dumna...Kubeł lodowatej wody nie ostudził zapału. Pożegnałam się z rymami, ale chęć tworzenia pozostała. Dzisiaj dość sceptycznie podchodzę do swoich prac. Jestem zalogowana na kilku portalach literackich.Mogę porównać swoją twórczość z najlepszymi. Podziwiam talent młodych i cieszę się, że poezja żyje i żyć będzie. Tylko czasami zadaję sobie pytanie: czy nie powinnam odpuścić, czy mam prawo zaśmiecać swoim niemłodym spojrzeniem miejsce dla innych...I znam odpowiedź. Mogę, ponieważ ja też się zmieniam na lepsze. Wkraczam na inne, wyższe poziomy, podwyższam swój próg wrażliwości, co w całokształcie czyni moją osobowość uwzględnianą w życiu towarzyskim i uczuciowym.A jeśli jest to tylko moja wyimaginowana wersja, to nikomu krzywdy nie czynię.

Dlaczego serce drży

2011-06-20T22:10:00.000+02:00

No właśnie, dlaczego? Siedzi w człowieku jakaś skarga, która nim miota...Przez całe życie poszukujemy miłości.Wydaje się nam , że to co najcenniejsze, jest poza domem. Może zakładamy, że najpiękniejsze jest czymś nowym, nieznanym? Mamy przecież duszę odkrywcy. Wszystkim wiadomo , że gonienie króliczka jest czymś lepszym niż złapanie. No i tak przepuszczamy dobre latka zanim doznamy olśnienia - człowiek jest skarbnicą miłości. Zaczynasz widzieć i czuć więcej, a radość z tego faktu nie tylko uspakaja, ale jednocześnie powoduje drżenia serca, bo nie jesteśmy w stanie udźwignąć tego bezmiaru szczęścia.

Planeta konwalii

2011-05-29T16:03:00.002+02:00

Mam takie miejsce, gdzie wszystkie smutki zostają zresetowane, a nowe podejście do sprawy czy problemu przybiera ludzką twarz i dobrotliwy uśmiech. To może być tylko las i tak też jest. Przedeptane ścieżki nazwałam dla porządku, a wśród nich króluje - "Planeta konwalii " Posiada owalny kształt, jest dość dobrze ukryta przed intruzami. Tak po prawdzie też jestem intruzem i zawsze uszczknę małe co nieco. Ale lubimy się, wiem o tym. Kiedy jestem na planecie konwalii, czuję się małą dziewczynką, łapczywie zbierającą te pachnidła. Układam w biało zielony bukiecik. Chcę je podarować mamie. To uczucie nigdy mnie nie opuszcza. Na konwaliowej planecie czas stanął w miejscu. I ta krótka chwila wystarcza, by beznadziejne sprawy nabrały sensu i przywróciły mnie życiu.

Mała rewolucja

2011-05-22T01:25:00.000+02:00

Kiedy po tygodniowej przerwie zajrzałam na swój blog - zadrżałam. Szaro i smętnie, ani jednej fotografii. Zdjęcie profilowe znikło. Panorama Torunia otwierająca mój blog - niewidoczna. Prawdopodobnie przy regulacjach profilowych w picasie, zlikwidowałam jakąś użyteczną opcję, no i mam za swoje. Jest na to rada. Wystarczy edytować każdy post i raz jeszcze dodać fotografię. Niewdzięczna praca, ale co się nie robi dla potencjalnego czytelnika... Obiecuję codziennie nanieść po kilka poprawek. No i tym sposobem umkną szalone majowe dni, które miały przynieść radość i zapomnienie. Przyznam, że przeleciała mi przez głowę, wredna myśl o likwidacji bloga, ale nie - zostaję na posterunku. Muszę wygrać wojnę z własnym lenistwem. Kto wie, może ta mała rewolucja, miała mnie spionizować?

Na ratunek

2011-05-01T23:12:00.010+02:00

Człowiek musi życie przeżyć. Ale co sprawia, że jednostka z niewiarygodnym wręcz optymizmem wiedzie swoje życie. Pracuje, zakłada rodzinę, walczy z przeciwnościami losu... Często nagina się, poddawana jest przeróżnym próbom, znosząc strach i upokorzenia. Dopada ją lęk, niepewność, walczy z bólem i chorobą. Żeby to wszystko wytrzymać, potrzebna jest wiara. To ona przychodzi człowiekowi na ratunek. Jest jak latarnia morska - daje światło i prowadzi do celu. Wiara w celowość działania, jest gwarantem zwycięstwa. Umacniajmy ją w sobie, a bliźnim nie odbierajmy wiary, albo inaczej - nie podcinajmy skrzydeł. Wiara przenosi góry. To klucz do najcenniejszego skarbca. Do miłości. I najważniejsze: każdy człowiek jest posiadaczem takiego klucza, ale czy chce z niego skorzystać...
-------------------------------------------

Trudne słowo

2011-04-12T12:22:00.005+02:00

Tym trudnym słowem jest zwyczajne -przepraszam. Są osoby , które nadużywają tego użytecznego wyrażenia.Posługują się nim, by zasłaniać przed niespodziewanym atakiem. Ale bywa, że taka obrona wywołuje agresję. Pokazuje nam człowieka słabego, lękliwego i nadmiernie starającego się przypodobać. Silny tego nie lubi i daje temu wyraz. Przeciwstawna do przepraszających, to grupa która nie schańbi się przeprosinami. Ma świadomość, że nie ma racji, uznaje swój błąd, ale słowa przepraszam -daremnie oczekiwać.
Fałszywa duma kieruje naszymi poczynaniami, rozdęte ego nie pozwala na pokorę, zwłaszcza gdy przeprosiny należą się kobiecie. Często odwracają kota ogonem i sami udają pokrzywdzonych. O śmieszny człowieku, jak wychowasz swoje dzieci, skoro nie potrafisz wykrzesać tego słowa-balsamu.

Chemia i co dalej?

2011-03-30T01:00:00.006+02:00

Wszyscy dzisiaj mówimy o chemii między partnerami.Zgadzamy się, że jej istnienie gwarantuje zawrót głowy, iskrzenie, wręcz prawdziwy wybuch ognia. Podnieca i uzależnia. Dobrana para powinna mieć podobny poziom testosteronu i estrogenu. Dopiero przy takim układzie możliwa jest harmonia duchowa. Ale tak dobranych par jest zaledwie 3%. Cała reszta skazana jest wcześniej czy później na powolne wypalenie, albo upraszczając - na zwyczajne nudy. A to jest już pierwszy krok do zdrady. I co dalej? Pamiętając to cudowne drżenie serca, szukać dalej... a może zachować rozsądek i pozostać na starym lądzie? Nie potrafię dać prostej odpowiedzi. Mogę posłużyć się słowami wiersza :" jest jeszcze tyle innych spraw..."

Hak na życie

2011-03-28T00:21:00.001+02:00

Często korzystam z prostej funkcji kopiowania. Łapię myszką za obrazek lub tekst i przyciągam na nowe miejsce. A może w życiu trzeba podobnie? Wystarcz pomyśleć, zapragnąć i przyciągnąć do siebie. Tak, wiem, słyszałam o prawie przyciągania. Jestem pewna , że od dawna podświadomie stosowałam wybrane techniki. Myślę, że to jest właśnie mój hak na życie. Przyciągam podobną sobie energię, a ona realizuje moje marzenia. Czasami muszę czekać, ale mam pewność, że doczekam pięknej chwili realizacji. A przy tym wszystkim cieszy mnie przyszły sukces i świadomość , że mam haka na życie. I to jest moja piękna droga do domu.

Pozdrawiam wiosennie

2011-03-21T00:47:00.002+01:00

Bardzo , ale to bardzo lekceważę czytelnika, dając tak rzadkie wpisy. A przecież tyle się dzieje. Tyle nowych fascynacji...Magazynuję wrażenia niczym chomik. Aż przychodzi dzień, kiedy nagromadzone dobra przekładają się na słowa. Z kolei wydaje mi się, że słowa nie odzwierciedlają utrwalonego piękna .Mam niedosyt i poczucie małości oraz miałkości słów. Wyobraźnią widzę zapisane kartki papieru, ale słowa wypowiedziane są kanciaste i chropowate. Pewnie też macie takie stany. Dlatego lubię fotografię. Ona mówi w moim imieniu. W niej przekazuję cząstkę siebie. Pozdrawiam wiosennie.

Inne miasto

2011-02-26T23:47:00.004+01:00

Inne miasto, zawsze mnie onieśmiela. Muszę poznać i oswoić się z nim. Chyba potrzebuję tego przetwarzania w myślach rzeczy znanych. Dodaje to pewności siebie i poczucia bezpieczeństwa. Kiedy nie odtwarzam tego rejestru z pamięci, skrzętnie zapisuję wszystkie doznane wrażenia i jest to wspaniałe, pionierskie uczucie.

Tak więc, chodziłam mroźną, lutową niedzielą po Bydgoszczy- rejestrując nowe doznania. Mróz opustoszył ulice, jedynie tramwaj rozpychał się środkiem. Domy ukrywały swoją zawartość, a szczelnie zamknięte okna czyniły miasto cichym i wymarłym. Przez dziurawą rękawiczkę nawiewało zimne powietrze, przyspieszając decyzję naciśnięcia migawki. Ostry, lodowaty wiatr wymusił decyzję powrotu. Zawróciłam ku słońcu.

Słonecznik

2011-02-03T09:45:00.008+01:00

Wybrałam słonecznik, by na tym przykładzie snuć rozważania. Jego kwiat zwieńczony owocem w kształcie łusek, bywa imponujących rozmiarów. Może dlatego, łatwo obserwować obroty ku słońcu. Stąd i nazwa.Tak, słońce rządzi wszystkim-sol omnia regit. Wszechpotężne i czczone. W czasach starożytnych słońce było bogiem. Człowiek-zaledwie przelotny ptak na planecie Ziemia - tak jak słonecznik związany jest ze słońcem.Chwali je w poezji, o nim muzyka, pieśń...Swoje miłości nazywamy słoneczkiem i nieważne, że czasami, jak ten słonecznik, przechylamy główki w stronę innych słoneczek.

Ale Remiś nie chciał być słoneczkiem. Nie chciał być również słonecznikiem. Na swój bal bal karnawałowy wybrał strój króla. Dlaczego?- bo król rządzi słoneczkiem i słonecznikiem. Myślę , że z czasem nauczy się pokory wobec natury. Nie wszystko można ujarzmić. Cóż, Remisiowi nie wyszło rządzenie na balu. Na drugi rok chce być Baba Jagą-wierzy w moc jej czarów. I niech tak zostanie, wiara czyni cuda.

Buziak dla mojego słoneczka.

Alinka

2011-01-26T23:30:00.002+01:00

Ten mały szkrab ma zaledwie trzy miesiące. Dwie rzeczy mnie zadziwiają. Absolutny wstręt do smoczka, a za tym idzie odmowa picia mleka z butelki. Tak więc mama Alinki musi być w ciągłym, mlecznym pogotowiu. Drugim zadziwieniem jest rozwój mowy-a konkretnie wypowiadanie słowa: mama. Kiedy podchodzę z Alinką do dużego lustra, obserwuje bacznie swoje odbicie, robi minki i głośno się śmieje. Zupełnie mnie zawojowała ta mała dama. Dla jasności- Alinka jest moją wnuczką.

Sen o zimie

2011-01-16T15:12:00.001+01:00

Teraz kiedy szarość i nijakość wciska się pod powieki, ja śnię o zimie. Wbrew stereotypom, biel i mróz to bardzo dynamiczne składniki. A kiedy słońce postanowi obejrzeć dzieło zimy, to masz człowieku najpiękniejszą wystawę jubilerską przed sobą. Na wciągnięcie ręki stu karatowe klejnoty prześcigają się w błyskach i migotach. Często na zdjęciach prezentujemy błękity śniegu, a eksperci przypominają, że śnieg jest biały. Jednak każdy z nas, był świadkiem modelowania kolorystyki śniegu przez słońce, które nami rządzi. Więc marzy mi się ta zima, taka jaką zapamiętałam ze swojej pierwszej czytanki, poprzez kolejne-wszystkie piękne jak ta ostatnia grudniowa. Ta na zdjęciu, to ostatnio uchwycona, już z "przecierkami", z zielonością podłoża i krzewów. Na razie musi mi wystarczyć sen o zimie, ale powrót bliski, już niebawem...

Oczekiwania

2011-01-02T21:56:00.001+01:00

Ciągle oczekuję pięknych i godnych zachowań. Dawno temu zakwalifikowałam ludzi do grupy posłańców Boga. I do tej pory nie mogę uwolnić się od tej skazy. By zrozumieć bliźniego, próbowałam sama popełniać jakieś niecne czyny, ale było mi z tym jeszcze gorzej. Tak więc skazana jestem na alienację, ponieważ nikt z aniołem nie chce. Powinnam oglądać seriale, bo w nich można zobaczyć sporą grupę szlachetnych postaci...

Ale na co dzień nie ma lekko. Należałoby zatkać uszy by nie słyszeć, zamknąć oczy by nie widzieć i robić swoje. Można jeszcze szukać pocieszenia w poezji, ale potem życie jeszcze bardziej boli. A Wisła jak zawsze piękna.

Koala

2010-12-02T22:35:00.003+01:00

Na ogół nie lubię przebierania małych dzieci w zabawne stroje. Niemowlęta i noworodki są wystarczająco zabawne i mogę godzinami je obserwować. Owszem w reklamach bywają króliczkami, kotkami...Przesuwając się na czworakach dość zgrabnie naśladują czworonogi. Handlowcy mają głowy nie od parady i zasypują nas wzorami i propozycjami. I tym sposobem nasza miesięczna Alinka otrzymała stroik Koali. Jest to mięciutki kombinezonik z ładnie wymodelowaną główką , przystrojoną małymi uszkami. Całość zwieńczona zgrabnym ogonkiem. Alinka właśnie odstawiona od piersi, w suchym pampersie, pozwoliła bez protestu na przebieranki.Wyglądała przezabawnie i nie obrażała się na nasze rżenia.Zgrzała się niemiłosiernie, poczerwieniała, a na koniec gromkim płaczem przywróciła nas do porządku.

Kto zabiera dusze

2010-11-24T10:33:00.002+01:00

Początkowo sądziłam, że dusza sama opuszcza swój dotychczasowy dom i kieruje się w stronę wielkich sprawiedliwych. Potem przyszedł mi do głowy pomysł o aniele śmierci, który skrzętnie zbiera ciepłe, ludzkie dusze, przekazując je dalej w niebiański świat. A może sam Bóg zabiera duszę? Tchnął w nią życie, przekazał dary i musimy rozliczyć się z tej darowizny...Kiedy czujemy wokół siebie bratnią duszę, uważamy się za wyróżnionych. Nie potrzebujemy słów, zapewnień, zwyczajnie wiemy i już. Duszy nie da się wyczyścić jak dysku, zawsze w jej zakamarkach zostanie coś z poprzedników. Trzeba się tylko znaleźć i mieć trochę szczęścia. Zabiegamy o to, ale uważam że to nie przypadek decyduje. Kto zabiera duszę- rozdaje miłość.

Życiowa mądrość

2010-11-17T22:00:00.006+01:00

Tak, marzyłam o niej. Byłam pewna, że wraz z życiową mądrością pozbędę się problemów. Zaplanuję, wykonam i odczuwać będę pełną satysfakcję. A tymczasem...nie chcę jej. Wolę błądzić , eksperymentować, padać i podnosić się. Życiowa mądrość kojarzy mi się ze spełnieniem. Umysł będzie podpowiadał gotowe wzorce, a ja popełnię wciąż te same błędy. Może dla innych życiowa mądrość będzie przydatna, a nawet wskazana. Ja chcę iść drogą pełną niespodzianek , śmiechów i radości.Nawet kiedy potknę się, to uderzy mnie własna głupota. Łatwiej przebaczać głupocie niż życiowej mądrości, do której mogę mieć żal i pretensje.Bo taka mądra , a nie uchroniła. Czasami potrzebna jest naiwność dziecięcia i zachowanie niestosowne do wieku. Jak wtedy, kiedy weszłam na wysokie, omszałe drzewo, by zrobić zdjęcie smutnej wodzie.

Melancholia

2010-11-11T23:13:00.003+01:00

''Za smutek mój, a pani wdzięk
ofiarowałem pani pęk czerwonych melancholii "

Marek Grechuta często w swoich piosenkach wspomina melancholię. Zapewne i jemu nie obca była. Dla mnie oznacza ona jakąś nieuzasadnioną i bliżej nie określoną tęsknotę. To taki specyficzny stan nie będący ani smutkiem, a tym bardziej żalem. Mam wtedy inne postrzeganie: magiczne, skłonne do metafor, jakby z innego świata. Wyciszam się, czuję jakby wokół mnie rodziło się piękno.Wracam bogatsza, ale coraz mniej odporna na przejawy chamstwa.To tyle i aż tyle.

Myślę, że wielu z nas odczuwa podobnie, ale nie zawsze można tak otwarcie i szczerze o tym porozmawiać. Coraz częściej ukrywamy swoje stany emocjonalne. Przecież nie wypada nimi nadmiernie szafować. Umysł musi nauczyć się kontrolować emocje, które niejednokrotnie przeszkadzają w realizacji naszych zamierzeń. Słyszałam, że ukrywanie emocji podnosi prestiż...ale ja mam trochę inne zdanie na ten temat.

Piszę do Ciebie

2010-11-02T23:11:00.000+01:00

Może kiedyś przeczytasz, a jeżeli nie, to jeszcze lepiej. Kiedy jesteśmy młodzi, posiadamy w sobie ogromny potencjał optymizmu bez żadnego pokrycia. Planujemy, dysponujemy, gospodarzymy dobrami, których nie posiadamy, ale z pewnością będziemy nimi dysponować. I to jest bardzo piękna cecha młodości. W średnim wieku już tylko żyjemy złudzeniami, a potem udajemy, że wszystko jest dla nas i w zasięgu ręki. Więc żal mi Ciebie bardzo, ponieważ wyraźnie widzę jak Twoje marzenia się kurczą, a obecnie są już tylko pobożnym życzeniem. Mierzyłeś wysoko, a nie zauważyłeś niepozornych kamyczków, które jak to w bajkach bywa uwierają tylko po to, by zaprezentować się z królewskim przepychem. Jednym słowem -goniłeś za cudzym szczęściem, a pozostałeś z wiatrem w kieszeniach. Uważam, że i tak miałeś szczęście. Wiatr to dobry sprzymierzeniec samotnych. Wszędzie bywa, a nigdzie nie zagrzeje miejsca. Jest niewidzialny, a pozostawia tyle zniszczeń...Więc jeśli miałabym Ciebie namalować, to tylko postać wiatru pędzlem wypaćkam i już.

Książka

2010-10-22T23:35:00.004+02:00

Pisanie książek stało się modne i zobowiązujące. W zasadzie prawie każda osoba publiczna jeśli nie napisała, to z pewnością napisze i wyda książkę. Najczęściej ma ona charakter autobiografii lub wspomnienia. Trochę przypomina mi to Photoshopa. Wypiękniony jest tam nasz bohater do bólu...Jak przeczytam to rzadko kiedy powiem: zupełnie jakby o mnie pisano. A przecież lubimy identyfikować się z emocjami bohaterów książkowych. Bohaterów tak, ale nie herosów.Gdyby tak można było zastosować prosty zabieg: cofnij zapisz - zobaczyłabym zupełnie inny portret. Może mniej wyrazisty, ale bardziej naturalny-ludzki. Jednym słowem, czasami łatwiej napisać książkę niż stawić czoła codziennym obowiązkom. W końcu to codzienność kreśli życie. A jeśli masz wątpliwości - napisz książkę.

Motyli sen

2010-10-14T00:10:00.002+02:00

Nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło. Październik okazał się łaskawszy w słoneczne dni od swojego poprzednika. Sporo czasu spędzam w plenerze i próbuję focić. Czasami odczuwam taką nagłą potrzebę wyjścia z domu w konkretne miejsce...To jest tak, jakby mnie coś prowadziło za rękę. Chwyciłam więc aparat i biegiem na skróty w kierunku Wisły. No i zatrzymałam się w zaczarowanym miejscu: skarpa z niewielkim mieszanym lasem, rozświetlona prześwitami wschodzącego słońca z lekkim zamgleniem-wbiła mnie do gleby. Zwłaszcza, że zobaczyłam złoty deszcz. Te krople wręcz mieniły się szmaragdowo. Może to z koron drzew zlatywały, może z igieł sosny, ale były zjawiskowe...To był raj na ziemi, inny niespotykany wymiar. Może na obrazach mistrzów widywałam podobne zjawiska. Ale teraz byłam w środku, ręce mi drżą, sięgam po aparat, nastawiam i.....porażka. Brak karty pamięciowej. Oczywiście zostawiłam w laptopie. Kiedy już się wyżaliłam przed sobą, zrozumiałam, na co chciałam się porwać. Są obrazy, których nie da się sfotografować. Zobaczyłam coś, co mogło pochodzić z mojej wyobraźni, a natura pomogła to zjawisko wydobyć. I dziękuję przypadkowi za tak szczęśliwe zakończenie. Myślę, że tak piękne widoki oglądają również motyle po nektarowym drinku.

Gość

2010-09-27T23:54:00.002+02:00

Goszczenie to piękny staropolski obyczaj, ale trudny do przebrnięcia. Mam zwyczaj zostawiać gościowi dużo swobody. Sama nie lubię, kiedy jestem prowadzona za rączkę, bez możliwości decydowania o swoim wolnym czasie. Gorzej, jeżeli gość postanawia odmienić moje życie, ponieważ uważa,że jestem ♥ ▬ ♥ ▬ ♥ ▬ ♥ ▬ ♥ ▬ ♥

bardzo nieszczęśliwa, a złymi nawykami skracam sobie życie. Jednym słowem ukochany gość ogranicza moje święte prawo do wolności.Opracował całą strategię i prawie codziennie otrzymuję telefoniczne zlecenia.Oczywiście nie mieszczę się w kanonach piękności mojego drogiego gościa. Musiałabym wówczas ubierać się stosownie do wieku, podkręcać loczki -fioczki, a myślenie przejąć od mojego nowego guru. Jestem tylko ciekawa kiedy mój zacny gość się zniechęci, ponieważ ciężko pracowałam na swoją wolność i nie popuszczę cugli. Że też tylu niechcianych uzdrawiaczy mamy wokół siebie...Akceptuję zmiany, a póki co podziwiam mały osiedlowy park, który od lat jest taki sam, ale zawsze inny.

Jesienią liście się rumienią

2010-09-16T01:02:00.002+02:00

Niektóre się rumienią, inne żółkną i brązowieją. Zresztą ta feeria barw to mocne atuty jesieni. Najbardziej lubię ranne, świeże kopczyki liści pod drzewami, które niesforny wiatr ma przyjemność porozrzucać byle jak i byle gdzie. Człowiek w odróżnieniu od natury-blednie. Letnia opalenizna solidnie wyblakła i tylko pod ramiączkami mieszczą się wspomnienia lata. Niebo jest bardziej dynamiczne, przepycha obłoki na wschód, a niekiedy zawiśnie nisko nad miastem jakby chciało osiąść na dachach. W domu zapachniało suszonymi grzybami, których w tym roku dla wszystkich wystarczyło. Ja również czuję się jak pani jesień. Pogubiłam dobre emocje, odleciały wspomnienia, złote myśli ułożyły się do zimowego snu. Jedynie mgła może co nieco wyczarować, poruszyć wyobraźnią, ożywić szarość codziennych dni. Witaj Imagine!

Wierzby

2010-09-07T13:29:00.002+02:00

Jest ich coraz mniej. Szczególnie tych rosnących przy wiejskiej drodze. Cóż, zabrano się wreszcie za przebudowę dróg, a to co rosło przy drodze wykarczowano wraz z korzeniami. Z drugiej strony czy młode pokolenie zachwycać się będzie rosochatą wierzbą, czy będzie dla nich symbolem polskości? Polacy mieszkający za granicą może jeszcze tęsknią za latami dzieciństwa z wierzbą w tle. Obejrzą zdjęcia, uśmiechną się,obetrą cichą łezkę. A zrobić zdjęcie wcale nie jest łatwo. Muszę kilkanaście kilometrów przejść, by znaleźć wspomniane drzewo. Jest ono niezastąpionym obiektem dla piorunów, jakby nie można było pobawić się z wysoką topolą. Dużych zniszczeń dokonały tegoroczne powodzie. Ale wierzba jest silna. Nawet z suchego pnia wypuści kilka gałązek. Odradza się, ponieważ nie może zawieźć przyjaciół, do których i ja się zaliczam.

Dymna pomoc

2010-08-28T01:56:00.000+02:00

Kiedy przychodzi godzina zwątpień, muszę oprzeć się o coś solidnego i stałego.Muszę mieć pewność, że chociaż wszystko się wali, to za chwilę będzie tak jak dawniej. A więc niezmienny nurt Wisły i ten skromny dom, który zawsze wita mnie obłokiem dymu z komina. Grzeję się jego symbolicznym ciepłem, czuję bliskość człowieka, pies zaszczeka,kura radośnie zagdacze...I to wystarcza by z tych naprawdę drobnych elementów ułożyć całość, bo człowiek nic nie może zgubić czy też utracić. Wklejam brakujący element i czuję się bezpieczna. Tego mi brakowało- poczucia bezpieczeństwa. Warto zapamiętać, że ziarenko piasku może dopełnić miarkę.

Dbać, pielęgnować, szanować...

2010-08-16T12:42:00.001+02:00

Wizyta w parku potwierdziła moje przypuszczenia. Od czasu powodzi wszystko zmieniło się na gorsze. Nie ma w nim życia. Wszystko się pokurczyło, a niepotrzebne rozrosło. Rodzice przestali przychodzić z dziećmi, zakochani poszukali bardziej romantycznych miejsc. Jedynie kaczki zadbały o potomstwo i zagospodarowały Martówkę na dobre. Ścieżki prowadzące do Wisły zarosły trawami, widoki zostały odpuszczone. Pewnie i mnie udzielił się przygnębiający nastrój, gdyż zrobione zdjęcia były smutne i płaskie. Uroczy poniekąd staw w reprezentacyjnej części parku całkowicie pokrył się rzęsą, tworząc z żółtym szpalerem kwiatów enklawę dla motyli. A do mnie przystawił się nieproszony gość, którego usunęłam pęsetą ( kleszcz).

Tak kochani! o wszystko trzeba dbać, pielęgnować, szanować...Zacznijmy od siebie.

Wenecja

2010-08-02T16:24:00.006+02:00

"Wenecja" to nowy film Jana Jakuba Kolskiego. Dla mnie to prawdziwa uczta. Nie ukrywam , że wyobraźnia i marzenia są w moim życiu stałą i ważną pozycją. Pomaga przetrwać trudne chwile, kryzysy i niedomogi finansowe.I nie musimy się ich wstydzić. Film chłonie się wszystkimi zmysłami. Mamy tu doskonałe aktorstwo, piękne sceny plenerowe, coś nieuchwytnego i magicznego, co tak omota człowieka, że siedzi oczarowany-zaczarowanym światem kina. A kiedy już ochłonie z wrażenia, cieszy się, że nie zagubił w sobie świeżości dziecięcego spojrzenia. Żyje się z tym bagażem raz lepiej , raz gorzej...To jedna z wielu refleksji, która naszła mnie po obejrzeniu tego pięknego filmu

Świat dziecka

2010-07-20T01:15:00.000+02:00

Karuzela to coś więcej niż szalona jazda. To ruch, dźwięk i kolor. Sama tracę głowę wchodząc z Remisiem w zaczarowany świat. Chłopczyk uwierzył, że jak zje słodką watę cukrową, to stanie się na tyle malutki, że schowam go do kieszeni. Uratowałam od kalorycznej bomby, ale lody musiałam postawić. A i trzy jazdy zabezpieczyć. Dzisiaj karuzelę uruchamia się dla jednego chętnego dziecka. Pamiętam czasy gdy dosiadał miejsca ten, kto był szybszy i mocniejszy w przepychance. Często rodzice musieli torować drogę swoim pociechom. W przeciwnym razie nie było szans na złapanie wolnego miejsca. Myślę, ze każde pokolenie musi edukować się na karuzeli. Dzieci także podlegają małej zbiorowej hipnozie. Kiedyś odwiedziła nas karuzela, która w każdą środę udostępniała żetony za połowę ceny. Ależ wtedy był rozgardiasz...Jaki gwar, ile radosnego śmiechu, beztroski...Karuzela była wtedy rzeczywiście wesołym miasteczkiem. Dzieci chcą być w grupie. I wtedy nie będzie straszyć pusta huśtawka w przydomowym ogródku.

Ptasie trele

2010-07-06T19:43:00.001+02:00

Słoneczny, lipcowy dzień skłonił mnie do spaceru brzegiem Wisły. Dawniej była to moja ulubiona trasa pełna zieleni, wspomagana wybujałą zielenią okolicznych działek. Teraz przywitałam się z powulkanicznym krajobrazem. To efekt wiosennej powodzi. Wielka fala pozostawiła po sobie stosy naniesionych zanieczyszczeń, a zabrała ludzką pracę i radość. Stary nadwiślański drzewostan nie wytrzymał naporu wody. Jest przetrzebiony i straszy smutkiem. Nie poznawałam swojej radosnej niegdyś drogi. I tylko wiślany piasek pozostał tym samym piaskiem, więc zrobiłam jedno pamiątkowe zdjęcie. Z pobocza, ukrytą ścieżką dochodzi się do parku miejskiego. Nad Martówką najlepiej mają się komary, ale i kaczuchy powróciły na stare śmieci. Sporo ich, ponieważ nowe pokolenie doszło już do swoich praw. Mostek łączący brzegi jeszcze jest zamknięty, a część rekreacyjno - piknikowa w tym roku nie udzieli swojej murawy publiczności. Park oczekuje pomocy, a właściwie wsparcia finansowego. No cóż, pierwszeństwo mają poszkodowani obywatele, ale dlaczego ptaki nie chcą swoich treli wyśpiewać ? Ta cisza nie wróży nic dobrego, przypomina, że stało się nieszczęście.

Barbarka

2010-06-24T22:27:00.000+02:00

Każdy Torunianin na hasło Barbarka reaguje uśmiechem. Bo jest to rzeczywiście wyjątkowo urokliwy zakątek.Wspaniałe mieszane lasy zachęcają do spacerów. Grzybiarze są usatysfakcjonowani, a fotoamatorzy mają co robić przez okrągły rok. Sportowcy dysponują parkiem linowym, w sąsiedztwie można popróbować sił w innych dyscyplinach.Szkółka leśna przyciąga oryginalnym wystrojem oraz drobną przekąską. W weekendy jest tu spory ruch- imprezy przyciągają nie tylko młodzież. Każdy znajdzie coś dla siebie.W czerwcu pobliski staw przykryty jest rzęsą, tylko gdzieniegdzie prześwitują niebieskie jeziorka wody. Zieleń jest tu zawsze mocno zielona, kasztany nie chorują, można je zbierać...tyle ich. Barbarka też pięknie się odwdzięcza. Uspakaja nas, wygładza sponiewieraną psychikę, wycisza i dystansuje. I za to ją kocham i cenię.

Spustoszenie

2010-06-11T02:01:00.003+02:00

Czerwcowa wizyta w Parku Miejskim na Bydgoskim Przedmieściu była więcej niż przykra. Martówka powróciła na swoje miejsce, ale żywioł pozostawił krajobraz po bitwie. Przede wszystkim uroczy, drewniany mostek jest zamknięty.Grozi zawaleniem i wymaga kapitalnego remontu. Stare wierzby, które koronami dotykały wody, zostały powalone przez napór wody. Szkoda, tyle uroku o każdej porze roku przepadło. Część rekreacyjno -piknikowa była jeszcze pod wodą, ale drewniane siedziska pewnie już nie posłużą gościnnością. Okoliczne działeczki nie zazielenią się w tym roku. Wszystko zniszczone i pokryte grubą warstwą szlamu i błota. Ptaki parkowe jakby ucichły, tylko komary i meszki z furią wgryzały się w intruzów takich jak ja.Poszłam pocieszyć się do pobliskiego mini ZOO, ale i tam zwierzęta były smutne i niemrawe. Kilka wychudzonych bocianów stało w bezruchu, a ich postrzępione i przerzedzone upierzenie niczego dobrego nie wróżyło. Wolność jest nadzieją, jakże się cieszę, że ją odzyskaliśmy..
.

Ocalić od zapomnienia

2010-06-03T11:06:00.006+02:00

Zaczęło się od przypadku. Wybrałam złą linię autobusową i przystanek docelowy zaprowadził mnie na stary cmentarz. O ile dobrze pamiętam, był to początek marca i dużo śniegu. Groby zasypane były śnieżnymi czapami, więc tylko pobieżnie popatrzyłam. Z obietnicą na wiosenne zdjęcia. Pomniki i rzeźby pochodzą z czasów przedwojennych. Są zaniedbane, samotne. Niszczeją-pewnie niedługo ślad po nich zaginie. Założyłam na Picasie album zatytułowany-Nekropolia- tutaj będą bezpieczne i ocalone od zapomnienia. Mam nadzieję, że nie obrażam uczuć. Te pamiątki kryją w sobie nie tylko tragedię, ale również piękno i refleksje związane z kruchością życia i przemijaniem. ~~LINK~~

Park w maju

2010-05-24T00:11:00.008+02:00

Wybierałam się do parku jak sójka za morze. Dzisiaj Zielone Świątki. Wymarzony, słoneczny dzień na wycieczki. Niestety nie przewidziałam , że moja ukochana Martówka zostanie wchłonięta przez Wisłę. Uroczy, drewniany mostek również znalazł się pod wodą. Połowa parku jest dotknięta powodzią. Jedynie ptaki wodne i parkowe śpiewem i gęganiem okazywały zadowolenie. Otrzymały w prezencie nowe wodne siedliska. Słońce swoim promiennym palcem pokazywało zewsząd napływające śmieciuchy. Drzewa pyszniły się zielonością niczym panny młode. Ale mnie podobały się te o brązowych liściach, których korony lśniły w słońcu szczerym złotem.

Sądziłam, że uda mi się dotrzeć nad Wisłę od ulicy Przybyszewskiego. Niestety dotarłam tylko do schroniska, ponieważ dalej droga była już zalana. Trafiłam na moment ratowania psów, pozostawionych na zalanych działkach przez swoich ukochanych właścicieli. Szkoda ,że nie ukarano ich mandatem.Mam nadzieję, że woda wyżej już nie podejdzie. A jeżeli, to zwierzakom w schronisku grozi ewakuacja. W tym pozornym parkowym spokoju czuło się coś niedobrego. Nie zdziwiłabym się gdyby nagle jakiś gejzer trysnął spod ziemi. W powietrzu czaiło się nieszczęście, więc skierowałam się ku ludziom. Na Starówkę i zalane wodą bulwary.

Zawilce

2010-05-18T00:12:00.005+02:00

Całą zimę czekam na pierwsze leśne kwiaty. Oczywiście najbardziej tęsknię za przylaszczkami. Niestety w moich okolicznych małych lasach nie występują, więc muszę zadowolić się zawilcem. Bukieciki przylaszczek zdobiły weselne nakrycia stołów i ścieliły się modrym kobiercem podczas wiosennego, weselnego korowodu.Miałam to szczęście, że przyjęcie weselne odbywało się na leśniczówce. Z tego całego ambarasu najmilej i najdłużej zachowały się w pamięci właśnie przylaszczki.

Z początkiem maja zostałam zaproszona na otwarcie działki, pięknie usytuowanej nad Jeziorem Steklińskim. Stanowi ono strefę ochrony z siedliskami ptactwa. Na wzgórzu, jeszcze w tym roku powstanie dom letniskowy z widokiem na jezioro. Prowadzi doń niewielki lasek ze starym modrzewiem. Wymaga przerzedzenia, ponieważ słońce nie dociera do światłolubnych liściastych i iglastych. I tam właśnie padłam na kolana przed zawilcami. Były dorodne z liściem wysyconym ciemną zielenią. To z powodu cienistego podłoża. Wzruszyły mnie jeszcze śpiewy ptaków na dobranoc, ponieważ dawno tak pięknego koncertu nie słyszałam.Droga dojazdowa wysadzona była starymi wierzbami, na łąki powoli opadały pierwsze mgły. Czas wracać do domu.

Dorobić się...

2010-05-10T20:07:00.003+02:00

Dorobić się-marzenie i sens życia wcale nie tak małej grupy ...Może nawet większości! Mieć , posiadać, napawać się majątkiem zawsze przeliczanym tylko na pieniądze. To pragnienie jest już tak powszechne, że wyłamanie się z kanonu świadczy o pewnym niedorozwoju i zubożeniu emocjonalnym. I to jestem cała ja. Nie, nie, wcale nie jestem dumna, nie chełpię się innością wręcz ukrywam się z poglądami. Ale czy nie krzywdzę rodziny dając taki niecny przykład? Teraz nie jestem już tego pewna. Może to jest nowa odmiana anoreksji i wymagam wsparcia psychiatrycznego? Tak, to tematy do przemyślenia, a na razie jeszcze z głową w chmurach pozdrawiam was najserdeczniej.

Życzliwość

2010-05-01T01:06:00.001+02:00

Gdybym miała odpowiedzieć na pytanie: czy jesteśmy dla siebie życzliwi?- nie potrafiłabym dać szybkiej i jednoznacznej odpowiedzi. Jeżeli odpowiem: poprawni, to wystawiam ocenę lekko zawyżoną. Zawsze kiedy dotknie mnie ludzka obojętność,czuję się pokonana.Wydaje mi się, że przegrałam swoje życie, które oparte było i jest na życzliwości. Kiedy chcę sfotografować cudzą własność, zawsze pytam właściciela o zgodę. Jakież było moje zdziwienie, gdy starsza pani nie pozwoliła mi zrobić zdjęcia kwiatka w przyblokowym ogródku. Proponowała mi zakup działki, ewentualnie skopanie grządek przed swoim siedliskiem. Nie przydał się szeroki uśmiech i chwalenie rabatek. Na twarzy malowało się zdecydowanie i niechęć. Biedna kobieto-pomyślałam. Jesteś samotna i zdziczała w tej samotności. Kochać kwiaty i nie pozwalać cieszyć się ich pięknem, to bardzo , ale to bardzo smutny los.

-No trudno-odpowiedziałam.

-Skoro nie można, to dziękuję i do widzenia-oj nie takiej odpowiedzi oczekiwała nieznajoma, chyba spodziewała się słownej potyczki.Zostawiłam ją pośrodku ścieżki z niezbyt tęgą miną. Myślę, że nie będzie miała miłego dnia przynajmniej przez kilka godzin.

Kwietniowy zawrót głowy

2010-04-20T22:58:00.005+02:00

Park na Bydgoskim Przedmieściu. Są, są ptaki! Wypełniają śpiewem wszędobylską zieloność. Przy takim akompaniamencie wszystko pięknieje. Martówka marszczona wietrzykiem podobna jest do małej zatoczki.Wierzby pajacują zielonymi czuprynkami jakby brały udział w karnawałowym balu. Nowe życie zachwyca delikatnością. Pączki - już nie ścisłe, a rozchylone, z delikatnym, klejącym puszkiem. A te ku słońcu ułożone, już na poważnie uformowały się według gatunków. Powietrze też inne: górska świeżość wymieszana z ozonem. Co kilka metrów przystaję i ogarniam wszystkimi zmysłami ten kwietniowy park. Liczę kolory zieleni. Jest ich dużo, a niektóre odcienie jeszcze nie mają nazwy. Część piknikowa wymaga po zimie remontu. Śniegi poniszczyły drewniane siedziska, podłoże też należy poprawić. Błonia nadwiślańskie jak zawsze piękne. Na horyzoncie drzewa otulają się błękitną mgiełką. Latem stanowić będą ciemną linię lasu. Przednia część parku jest bardziej reprezentacyjna. Tam ogrodnik przykłada się bardziej. Alejki błyszczą czystością, ławeczki wypucowane, klomby otrzymały pierwsze sadzonki. Moja część parku mieści się na zapleczu i tylko ona się liczy. Tam rządzi natura, która pozwala mi czuć się radosnym dzieckiem natury.

10.04. 2010r.

2010-04-13T00:52:00.006+02:00

Data w tytule mówi wszystko.Stało się. Tysiące zniczy, tysiące Polaków pod Pałacem Prezydenckim... Kolejny raz w obliczu nieszczęścia jesteśmy razem, ponad podziałami. Płaczemy nie wstydząc się łez, wspieramy w tym kruchym, ludzkim losie. Jesteśmy dla siebie braćmi i siostrami. I nawet jeżeli czas i życie otoczy ludzkie serca murem obronnym, będziemy pamiętać, że gdzieś głęboko w nas, drzemią najpiękniejsze człowiecze cechy i odruchy. Szkoda tylko, że potrzebujemy Dzwonu Zygmunta, by zbudził nas ze snu.

Internetowe znajomości

2010-04-03T18:18:00.001+02:00

Nawiązywanie znajomości nie nastręcza większych trudności. Zawsze znajdzie się ktoś do pogadania, a jeszcze chętniej do flirtowania. Anonimowość sprzyja rozmowie, a brak kontroli powoduje, że kreujemy siebie na potrzeby chwili. Zaspakajamy swoje potrzeby byle jak i z byle kim. A w internecie sporo jest różnorakiej patologii. Skype zaśmiecany jest propozycjami neurasteników i dewiantów...Jestem ostrożna, a w internetowe przyjaźnie nie wierzę. Część osobników chce zwyczajnie odreagować lub nadmuchać balonik własnego ego. Wygrane w totolotka zdarzają się, więc i przez internet również co poniektórym uda się zamienić znajomość w udany związek. Nic jednak nie zastąpi normalnych kontaktów, a przyjaźń proszę szanownych czytelników to odpowiedzialna sprawa i trudny sprawdzian charakterów. Bylejakość wcześniej czy później zakończy się zachodem miłego słoneczka.

Marcowe opowieści

2010-03-20T01:44:00.001+01:00

Drugą połowę marca śmiało można nazwać przedwiośniem. Byłam ciekawa zmian, jakie zastanę w parku na Bydgoskim Przedmieściu. Było cicho i spokojnie.Ptaki parkowe chyba są zajęte wiciem gniazd, a spacerowicze czekali na późniejszą godzinę. W parku dominował kolor brązowy.Martówka jeszcze skuta lodem, bez ptaków i całej otoczki czyli karmienia głodnego ptactwa przez dzieci. Widoczne nieliczne łaty śniegu, przez które prześwitywała trawa i inne zieloności,rozjaśniały parkowy plener. Stare, pochyłe wierzby zostały przycięte i nie panoszyła się ta piękna dzikość czupryn.Park był nagi i jeszcze spał zimowym snem. Jedynie w odległym uroczysku,podłoże i pnie drzew zostały oplecione bluszczem, ale taki stan rzeczy bardziej przypominał cmentarzysko niż wiosenne widoczki. Jak zwykle udałam się na błonia i znaną część Wisły.Tu miła niespodzianka, ponieważ przy brzegu rozlokowały się kaczki z Martówki, ale brzeg zastałam brudny i zanieczyszczony. Osiadające kry naniosły sporo śmiecia. Duże grupy drzew nabrały innego kolorytu: brązu,sangwiny,ugry i w koronach trochę nieokreślonej jasności. Wiatr był wszędobylski, ale ciepły. Czuło się uroczyste przygotowania do zmian. Mnie również udzieliła się ta powaga chwili, a więc za miesiąc do kwietniowych szaleństw w wiosennym parku.

Oczekiwanie

2010-03-06T20:37:00.000+01:00

Tegoroczna, wyjątkowo śnieżna zima, dała się we znaki. Sprawiedliwie trzeba ocenić: malownicza była jak rzadko która. Tyle śniegu napadało! Pod jego ciężarem, gałęzie uginały się do samej ziemi...Każdy wolno stojący obiekt otrzymał swoją śniegową czapę. Bogactwo zimy zostało opisane i sfotografowane. Będziemy się nią chłodzić w czasie letnich upałów. Ja przypominam Koszałka Opałka. Poszukuję pierwszych oznak wiosny. Powoli, ale coraz więcej ich przybywa. Raz jest to klucz wędrownych ptaków, innym razem wesołe gwizdy kosa. Wierzby zmieniły kolor, przebiśniegi bielą się kępkami w przydomowych ogródkach. Spod śniegu wyłaniają się zielone połacie łąk. No i charakterystyczny dla przedwiośnia wylew Wisły. Moja spacerowa trasa została zalana wodą. Wybieram się sfotografować ten żywioł i zachować w albumach wiosenne podtopienia. Jeszcze kilka słów o sobie.Czuję już wiosenną radość, a więc jest dobrze, a będzie jeszcze lepiej.

Moje rekolekcje

2010-02-23T17:18:00.015+01:00

Stare , opuszczone cmentarze...Kiedy je odwiedzam, mam wrażenie ,że wchodzę bramą zapomnienia w inny świat. Są tam przedwojenne groby,wykonane z materiału na których ząb czasu pozostawił ślad. Jedynie mech powciskał się w szczeliny i dobarwił szarość kolorem. Opiekunowie grobów zapewne sami są złożeni niemocą, chorobą lub śmiercią. Brakuje zniczy i kwiatów. Panoszą się czarne ptaszyska. To one są gospodarzami tej enklawy. Zostawiają ślady na alejkach i pomnikach. Zauważyłam dużo fotografii nagrobkowych, zwłaszcza małych dzieci.Prawdopodobnie z braku antybiotyków, choroby kończyły się tragicznie. Spacer po starym cmentarzu był dla mnie jak rekolekcje. Następnym razem ,chłopczykowi w marynarskim ubranku zapalę świeczkę -serduszko
Gawrony
Na starym, opuszczonym cmentarzu,
gawrony w czarnych piórach żałoby
ostrzą dzioby o kamienne płyty.
Odeszli wiekowi żałobnicy.
Zapomniano o zniczach i kwiatach.
Jedynie mech zielenią ozdabia
szczeliny zmurszałego posłania.

Z fotografii nagrobnej spogląda
chłopczyk w marynarskim ubranku.
W uśmiechu pozostawił wspomnienie
zabaw i słodkich dziecięcych igraszek.
Patrzymy na siebie-chylę głowę...
Nigdy nie pokocham gawronów.

(twórczość własna)

Wrażliwość

2010-02-13T10:25:00.010+01:00

Przychodząc na świat, mamy nakreślony już pewien zarys wrażliwości.Modyfikowana, dopasowuje się do naszych potrzeb, ale w zasadzie przez całe życie obnosimy swoją delikatną strukturę.Ma to swoje dobre strony.Otrzymując takie specyficzne uwrażliwienie,wszystkimi zmysłami chłoniemy ten cudowny świat. Mamy więcej emocji, a piękno odczuwamy w sposób niemalże bolesny. Nasza fizyczność jest na drugim miejscu. Pierwsze zajmuje "uduchowienie". Osobnikowi ze zwiększoną wrażliwością nie jest łatwo poruszać się w dzisiejszym świecie. Jest bardziej podatny na lęki, gorzej znosi niepowodzenia, stres...Musi liczyć się z brakiem zrozumienia ze strony środowiska.Przeciwwagą wrażliwości jest gruboskórność, ale ja do tej grupy nie chciałabym się zaliczać. Zostaję przy swoim.

Park w lutym

2010-02-05T21:15:00.002+01:00

Postanowiłam każdego miesiąca opisać w blogu zmiany, jakie zastałam w parku na Bydgoskim Przedmieściu. Dla mnie, perełeczką w tym zaczarowanym miejscu jest Martówka-martwa odnoga Wisły. Dopiero niedawno zagospodarowano tu błonia nadwiślańskie, będące doskonałym terenem piknikowo-rekreacyjnym. Do dyspozycji jest duży grill, siedziska z pniaków,sporo trawiastego miejsca do leżakowania, a przede wszystkim piękny starodrzew. Od Martówki znajomą dróżką dochodzę do Wisły. Można sobie spokojnie, bez świadków pogadać z tą królową polskich rzek. Dzisiaj 5.lutego słoneczko mocno przygrzewało,Martówka była zamarznięta, a park zasypany grubą warstwą śniegu. Wisła również miała przymarznięte brzegi,tylko środkowym korytem nurt przyspieszał, niosąc kawałki kry.Dzięcioły pracowicie obstukiwały drzewa, sikoreczki śmigały żółtymi brzuszkami.Wróble jak zwykle obsiadły dorodne krzewy czyniąc niesamowity rejwach. Jaka ta matka natura łaskawa-pomyślałam.Malarz nie do podrobienia. W cieniach śniegi błękitniały co w połączeniu z ciemną barwą cisów i sosen, dawało pyszny kontrast. W słońcu śnieg skrzył się bajecznymi kolorami i każdy badylek w tak znakomitym towarzystwie piękniał. Wierzby od zawsze moczące swoje warkocze w wodach Martówki, przybrały lekko rudawy odcień, jakby chciały powiedzieć: no, no...już niedługo nabierzemy wiosennego koloru. Pożałowałam jedynie kaczek. Przeniosły się w sobie tylko znane miejsca. Pozdrawiam wszystkich z zasypanego śniegiem parku .

Zwykły badylek

2010-01-28T20:13:00.006+01:00

Chcę powiedzieć o czymś ważnym, a jednocześnie nieuchwytnym, co może umknąć w chaosie codziennych spraw. Otóż pewnego poranka, obudziłam się inaczej-poczułam w sobie wewnętrzne ciepło.Wszystko mnie cieszyło i radowało.Zwykłe , codzienne odgłosy dnia były przyjazne.Wiatr pachniał życiem, ptaki śpiewem miło pieściły ucho...A ze mnie wyparował niepokój i złość.Patrzyłam na świat oczami przyrody.Chyba znalazłam się w złotym punkcie.Dla mnie oznaczał on pogodzenie się z przemijaniem i akceptowaniem zmian, na które nie mam większego wpływu.Z drugiej strony jak nigdy dotąd odczuwam potrzebę "włóczenia się"po nadwiślańskich dolinach i skarpach, a także codziennej rozmowy z lasem.Trochę piszę , trochę fotografuję,emocje łagodzę muzyką.Kontakty z ludźmi nie należą do najłatwiejszych, ale potrafię słuchać i pragnę pokazać ,że piękno może mieścić się w polnym kamieniu...i zwykłym badylku, który wcale nie jest gorszy ode mnie.

Kompas

2010-01-17T23:39:00.002+01:00

Zawsze marzyłam by mieć kompas-magiczny kompas. Podczas podejmowania życiowych decyzji, kompas sprawdzałby czy wybrana droga jest właściwa i prowadzi do celu.A tak naprawdę, to mam w sobie wewnętrzny kompas. Stanowi on sumę doświadczeń, intuicji, siódmego zmysłu...Bywa, że każe wstrzymać się z wyborem decyzji, raz jeszcze przemyśleć. Czasami strzałka wychyla się w przeciwnym kierunku niż zaplanowałam. Są i takie sytuacje,że decyduję się podjąć ryzyko.Ryzyko jest prawdziwą sztuką,stanowi element wyboru. Nigdy nie żałowałam podjętego ryzyka-przegrana może mieć także smak zwycięstwa.

Baranek

2010-01-06T22:45:00.002+01:00

Gdyby życie miało dwa zapisy...pierwsze w brudnopisie do korekcji, a drugie prawdziwe , bez retuszu. Może byłoby mniej cierpienia i rozczarowań ? Osobiście wolałabym być w posiadaniu gumki myszki.Mogłabym wymazywać z pamięci , niechlubne i traumatyczne wydarzenia. Może lepiej pozostać na tym specyficznym dysku pamięci, by czuwać i przypominać ? Nasza osobowość to suma doświadczeń, instynkt, podświadomość, trzecie wewnętrzne oko, które bije na alarm, gdy zbliża się niebezpieczeństwo. Używając brudnopisu i gumki, byłabym łagodna i niewinna jak baranek. Pewnie stałabym się ofiarnym barankiem,na stosie życia. Starczy tego gdybania. Nie chcę żadnych retuszów. Biorę się z życiem za bary. Trudno-raz na górze, raz na dole, dopiero wtedy życie nabiera smaku.Poczujmy go w Nowym 2010 Roku-wszystkiego dobrego.

Sikorka Bogatka

2009-12-29T16:55:00.011+01:00

Kończy się rok, szykuje następny i tak lata po latach, życie po życiu...Nie przywiązywałam zbyt dużej wagi do wartości materialnych. Zawsze liczył się człowiek, jego osobowość, postawa, zasady...Dostrzegam jednak coraz większe zróżnicowanie w stanie majątkowym. Dziwi mnie,że pieniądz daje człowiekowi taki ogrom pewności. Daje dlatego, że dzieli ludzi na dwie kategorie; posiadaczy i gołodupców-niezbyt udane to ostatnie słowo, a ja właśnie do nich się zaliczam. Teoretycznie, ponieważ nie ma to dla mnie większego znaczenia, ot "lata i powiewa".Wystarcza mi , że wejdę na wortal- Lubię Pisać-otworzę swoje pisarskie bogactwo i zapominam o bożym świecie. Udana metafora to dla mnie wygrana w totolotka. Jakiż to przykład dla młodego pokolenia, gdzie "mieć" jest najważniejsze!?.Czy to się zmieni ? i kiedy? Czasami myślę, że zatrzymał mi się czas. Wystarczy lekko przesunąć zegary do tyłu i świat wartości powróci-taki jakim go znam. Czy wróci? a może wszyscy dążyć będziemy do wspólnego mianownika-Sikorka Bogatka.

Intuicja

2009-12-21T01:01:00.002+01:00

Kilkakrotnie dawała o sobie znać. Pozornie nic się nie działo, ale coś biło na alarm, każąc zapamiętać osobę, zdarzenie i okoliczności. Wiem ,że ten alarm , to dzwon bijący na trwogę. Bywało, że po latach następowało rozwiązanie zagadki, ale zawsze miałam pewność, że to zapowiadana przez intuicję okoliczność. Ułatwieniem jest łatwość zapamiętywania twarzy.
Był wieczór,ciemno...z tunelu wyszedł mężczyzna. Szczupła sylwetka,prężny krok i ta nieokreślona dzikość, która natychmiast zmusiła mnie do wypowiedzenia słowa-wilk. Samotny, przeszukujący teren-łowca. Nie, nie bałam się,to nie ten czas. Wiem ,że zmierzę się z nim oko w oko. Jest przebiegły i skryty. Nie ma złych zamiarów,
ale to charakter wilka. W potrzebie może być uległy. Zapamiętałam wszystko , również i to , co mi podpowiada intuicja.

Dziadek do orzechów

2009-12-13T22:47:00.004+01:00

Chętnie zajęłabym się kolekcją dziadków do orzechów. Pomysłowość w tej branży jest imponująca. Orzechy znane są od wieków i od wieków wymyślano sposoby, by dostać się do smakowitego środka. Od kamienia poprzez różnego rodzaju zgniatacze, aż po wymyślne drewniane figurki. Orzech-atrybut Świąt Bożego Narodzenia. Traktowany jako ozdoba, otaczany był większym szacunkiem. Ubrany w pazłotko zajmował honorowe miejsce na zielonych gałązkach świątecznej choinki. Dzisiaj nieco spospoliciał. Dla wygody kupujemy łuskane lub mielone orzechy. A dziadek do orzechów pozostał. Dlaczego dziadek , a nie babcia? Może dawniej tylko dziadek kojarzył się z mocnymi zębami...Babcie po kilku ciążach i porodach niechybnie pogubiły swoje białe niegdyś perełki. W okresie przedświątecznym ,wyciągam swojego ulubieńca i stawiam na biurku. Przeczesuję siwe włosy i brodę, pokłapię zębami i robi mi się radośniej. Dziadek to prezent od bardzo ważnej dla mnie osoby więc mam podwójną radość.

Kochany Święty Mikołaju

2009-12-05T19:43:00.000+01:00

Jak zwykle jesteś dla mnie dobry i łaskawy.Nie śmiem prosić o cokolwiek,ponieważ zawsze otrzymywałam dużo , dużo więcej. Myślę ,że chciałeś bym podzieliła się-co czyniłam przez cały rok. Dałeś mi nowe oczy, większe serce oraz słowa. Twoimi darami posiłkowałam się w prozie, wierszu, a także osobistych kontaktach- wspomagając potrzebujących. Dałeś mi cząstkę siebie, więc za Twoim pośrednictwem chcę i pragnę czynić świat lepszym. Ponieważ nie ma listu do Świętego Mikołaja bez prośby,więc proszę o muzykę, która będzie mnie inspirować swoim pięknem. Nie mam na myśli zapisu na krążku,chodzi o tę wewnętrzną muzykę, która daje równowagę, dodaje blasku i światła.Dziękuję za wszystko i postaram się dobrze spożytkować Twoje dary.

Nowe Lądy

2009-11-27T17:40:00.013+01:00

Moją domeną są spacery. Lubię poruszać się przetartym szlakiem, ale z jeszcze większym zapałem stawiam nogę na nowym.Tak też było i tym razem. Wydawało mi się, że skręt w prawo zamyka drogę.Okazało się ,że otwiera. Jak we śnie przeszłam zalaną słońcem przestrzeń zapełnioną iglakami. Potem w dół bez ścieżki, uskokami wypełnionymi całorocznym listowiem. Z niego wynurza się niteczka strugi . Było już dość mokro i niedostępnie. Nie zważając na przemakające buciki szłam dalej. Dalej była wielka niespodzianka. Oczko wodne częściowo pokryte jakoby rzęsą przez którą promienie słońca rozświetlały podwodny świat.Tafla oczka drgała,odbijały się w niej drzewa i krzewy. Możliwe, że oczko miało dalsze zbiorniki, ale dla mnie pierścień się zamknął. Jeszcze krok do przodu i zapadnę się po szyję. Zrobiłam zdjęcie, które będzie pamiątką świata z bajki.

Stare fotografie

2009-11-18T00:12:00.004+01:00

Nagromadziłam sporą ilość fotografii.Część jest w albumach, znaczna ilość na płytkach CD, ale jest jeszcze pokaźna walizka na szafie, gdzie spoczywają naprawdę stare fotografie. Są tam zdjęcia rodziców, dziadków i pradziadków. Te starsze w sepii, pozostałe czarno- białe. Wyprawa do fotografa była wielkim wydarzeniem.Pan fotograf długo ustawiał "eksponaty", oświetlał, obracał podbródkiem , każąc zatrzymywać wzrok na określonym punkcie.Potem obowiązkowy uśmiech i już. Zdjęcia były retuszowane, a fotografia opatrzona nazwą studia. Lubię oglądać zdjęcia z walizy.Zajmuje mi to cały dzień. Przeglądam, segreguję,przywołuję pamięć do wspomnień.Zamykam oczy , by zobaczyć kolory i osoby, których w większości już nie ma. Pozostały tylko stare fotografie, a każda z nich ma swoje życie. Ta walizka jest dla mnie wehikułem czasu. Wyobraźnią przenoszę się w tamte lata, czuję klimat całego dwudziestego wieku. Wieczorem mogę powiedzieć- piękny miałam dzień.

Uśmiech

2009-11-10T18:15:00.000+01:00

Uśmiech nic nie kosztuje.Jest powszechnie dostępny.Dysponuje nim bogaty i biedny. Niestety, wydzielamy go z iście aptekarską dokładnością. Często bywa taki niemrawy,krzywy, półgębkiem...Popatrz jaka piękna jest twarz z uśmiechem. Każda : młoda , stara, ładna , brzydka...Uśmiech jak światło rozświetla oczy, łagodzi rysy twarzy, barwi głos, rozluźnia-sam w sobie jest pięknem. Dlaczego jest go tak mało? Bywa ,że dopiero po śmierci rozjaśnia twarz i z tym anielskim uśmiechem wybieramy się w zaświaty. Uśmiech jest wyrazem wewnętrznego spokoju i harmonii. Jest esencją łagodności i miłości. Podarujmy go sobie.

4 Saksofony

2009-10-31T01:23:00.003+01:00

Kiedy zbliżają się Zaduszki ,ogarnia mnie taki dziwny stan-spokój połączony z obojętnością. Do tego dołącza się "nicnierobienie".Leniwym uchem odsłuchuję muzykę,wzrokiem błądzę po moich mocnych punktach czyli zgromadzonych pamiątkach. Może to te znicze i hurtowy opad liści doprowadza do wielkiej smuty...Może brak przystosowania do wszechogarniającego zimna? Żar kojarzy mi się tylko z wielkim hutniczym piecem,wszystko inne wyletniło się i basta. Dzisiaj poszłam na zdjęcia plenerowe bez karty pamięci w aparacie. Zrobiłam 8 z pamięci wewnętrznej.Jedno niezgorsze. Do wglądu na tymże blogu-zdobi stronę tytułową. Przyjaznym druhem jest wiatr, ale jak zwykle gdzieś pędzi, a swoim chłodem studzi moje drobne chęci.Słucham ulubionych kawałków z płyty-4 Saksofony. Ileż to lat temu lśniły i rozmarzały mi się oczy...A właściwie czemu nie mogą teraz,że nie wypada? I kto to mówi?

Pewność

2009-10-22T01:03:00.004+02:00

Życie przydzieliło mnie do zwyczajnych, codziennych zadań.Mogę siebie nazwać-przeciętnym zjadaczem chleba. Kiedy czytam lub oglądam losy wielkich ludzi,podziwiam ich bohaterstwo i zadaję pytanie:czy byłabym zdolna tak wiele poświęcić dla sprawy, idei?...Oddać życie ,bo honor i ojczyzna? Czy dzisiaj tym mrówczym dreptaniem w kółeczku codzienności ocieramy się o heroizm? Zdaję sobie sprawę,że w dzisiejszych czasach trzymanie się dekalogu, zasad, wierności-graniczy z cudem. Jeżeli będziemy ten cud pomnażać,możemy spać snem sprawiedliwych. Czy swojemu dziecku pozwoliłabym na udział w wojnie?Wyrażenie zgody, akceptacja udziału na rzecz misji jest wyrazem bohaterstwa? Czasami odnoszę wrażenie, że to chęć szybkiego wzbogacenia jest motorem naszego postępowania. Tymczasem ja -przeciętny zjadacz chleba, codziennie zdaję małe egzaminy. Wydaję rozkazy, ruszam do ataku, wygrywam lub przegrywam,jeśli nie posiadam stosownej broni. Nie chciałabym zdawać egzaminu z historii, nie miałabym pewności...Bohaterowie tę pewność posiadali.

Lubię smutne...

2009-10-14T23:23:00.006+02:00

Tak się teraz narobiło, że w modzie jest uśmiech, optymizm i zadowolenie.A ja lubię smutne...ponieważ mgiełka melancholii zawsze kryje jakąś tajemnicę i szczyptę magii. Smutek często wynika ze zrozumienia istoty rzeczy, nieuchronnego przeznaczenia i wyrażenia zgody. Ten szczególny smutek wyrasta na podłożu radości. Właśnie dlatego lubię smutne osoby. Dostrzegają one piękno w drobiazgach,w rzeczach dawnych, zapomnianych, a według dzisiejszych kanonów piękna- brzydkich. Tak też było z kołpaczkiem. Szłam starą , kazimierską uliczką na obrzeżach miasta. Widzę zmurszały płotek, stojący chyba już tylko z przyzwyczajenia. Pokryty zielonym mchem, połamany...a na nim kołpaczek też mocno sfatygowany, ale zawadiacko nasadzony. Piękny widoczek, aż mi serce zabiło z radości. Cieszę się, że utrwaliłam go na zdjęciu. Nieważne, że większość widzi połamany płot i rdzewiejący kołpak. Mam dla niego dużo sentymentu. Mam, bo lubię smutne.

Skała

2009-10-06T18:17:00.011+02:00

Są osoby z którymi łatwo nawiązuję kontakt.Wystarczy, że popatrzymy na siebie z uśmiechem, a temat jak rzeka płynie wartko i niespokojnie lub wolno i spokojnie. Bywa (czuję to podskórnie), że mamy wiele wspólnych cech i możemy być dla siebie interesujący, ale w każdym z nas siedzi skała o którą potykamy się , rozbijając boleśnie. I właśnie o tę skałę chodzi. Przez nią możemy siebie pogubić, nie odnaleźć lub zgoła rozminąć. Każdą skałę można skruszyć. Natura potrzebuje na to wieków. Używając materiałów wybuchowych przyspieszamy ten proces. Bezpiecznym

materiałem kruszącym skały jest uczucie. To ono posiada moc, która kruszy serca twarde jak skała, lub zamienia w skałę kiedy opanuje nas nienawiść. Życie przebiega jak sen na jawie , więc nie pielęgnujmy w sobie skały , ponieważ sami poranimy się o jej brzegi.

Kosmiczna prędkość

2009-09-27T18:56:00.003+02:00

Jesień to taka kosmiczna pora roku.Kosmiczna, ponieważ zmiany w przyrodzie z dnia na dzień są zaskakujące.Dwa dni temu, mogłam jeszcze policzyć żółte liście na drzewie.Dzisiaj- to już zagłada kolorów lata. Bywa, że i na człowieka spadnie taka kosmiczna prędkość. Idziesz spać z jasną, pogodną twarzą, a rano przypominasz rolkę krepiny. Prawdą jest ,że tak kobieta wygląda ,jaki u jej boku mężczyzna stoi...Trzeba ster wziąć w swoje ręce i "sformatować" wygląd. Formatowanie jest kosztowne, a nawet bardzo kosztowne. Decyzja należy do ciebie. Powiem tylko, że wydając pieniądze na przyjemne hobby, jestem tak radosna i pełna dobrego światła , że moje lusterko, nawet to z optycznym zoomem wyraża zadowolenie.

Powitanie

2009-09-21T00:21:00.007+02:00

Lubię zmienność pór roku. Cieszę się na jesień. A deszcze i wiatry też można pokochać. Jesienne niebo jest takie dynamiczne. Chmury pędzone wiatrami jak torpedy przemieszczają się od lewej do prawa lub odwrotnie. W tej słotnej porze, radosne jest oczekiwanie na pierwszy śnieg, które kojarzy mi się z niecierpliwością dziecka. Mam ją w sobie . Na szczęście dotyczy tylko drobiazgów. Może będę częściej chodziła do kina...Zapadam się w miękki fotel i na dwie godziny jestem w innym wymiarze.Tak już mam , że na ten krótki czas przeobrażam się w pierwszoplanową postać. Pomieszkamy trochę razem, by z przyjemnością przejść do własnego ubranka. Kino to mój świat z bajki, to wspaniała wędrówka w czasie i poza czasem. Do zobaczenia już jesienną porą.

To lubię

2009-09-13T10:53:00.014+02:00

Jak wilka do lasu tak i mnie ciągnie do Grudziądza, by jak najszybciej znaleźć się w magicznym miejscu. To miejsce stanowią stare spichrze i szeroka trasa spacerowa czyli błonia nad Wisłą. Jest coś szczególnego w tym zakątku, gdzie oddajemy się w całkowite władanie natury. Zostawiamy troski, pośpiech...Chłoniemy słoneczną impresję, która bawi się czerwienią cegły,zielonością traw, łącząc błękity nieba z lazurem wody. Andrzej Wajda dobrze wiedział, gdzie szukać plenerów do filmu "Tatarak". Bo jest to miejsce niepowtarzalne. W Toruniu bulwar nad Wisłą to wybetonowany deptak-gdzie rojno, gwarno,można piwka się napić czy też stateczkiem podjechać na drugą stronę. Toruńską Wisłę dla siebie znajduję od strony Winnicy i Skarpy. Tylko tam możemy porozmawiać. Ona łagodnie faluje,pluśnie rybą, ptak siądzie na wodzie,stare wierzby moczą włosy...Mogę powiedzieć-jest za czym tęsknić i do kogo wracać.

Łowcy przygód

2009-09-04T09:30:00.007+02:00

Mój układ krążenia jako priorytet traktuje półkule mózgowe. Może to, jak również doświadczenie życiowe, pozwala rozpoznać wszelkie fałsze i podchody. A tych w internecie nie brakuje. Co poniektórzy uzależnieni są od swoich namiętności. Nie trzeba wielkiej filozofii, wystarczy wiedzieć jakimi posługiwać się słówkami by kobieta połknęła haczyk. A połykamy z ochotą. Jedne dla zabawy, inne pełne dziecięcej wiary w prawdziwość słów. Jeśli mamy świadomość , że uczestniczymy w pewnej grze, czy też w niezobowiązującym flirciku, to dlaczego nie... Można w ten sposób poprawić sobie samopoczucie. Ale część młodych kobiet liczy na coś więcej. Sypią danymi z życiorysów, natomiast łowca przygód pozostaje przeźroczystym. Szkoda , że szachy stały się sztuką elitarną. Łatwiej byłoby, znając zamiary przeciwnika przemyśleć strategię.Tego właśnie uczą szachy. Bawmy się dobrze i życzę by łowcy przygód byli ludźmi inteligentnymi, ponieważ kreatywność zabaw podnosi ich mierny poziom.

Rohatyniec i my

2009-08-28T16:32:00.014+02:00

Może nie każdy tego doświadczył, ale są takie sytuacje, że zauroczenie czyjąś osobą bywa źródłem jego katuszy. To "wieczne zaślepienie"zmusza nas do uganiania się za kimś, kto sprawia nam ból. Kto wie , czy nie jest to gonitwa za obrazami, marzeniami które nosimy w sobie i pielęgnujemy. Potem z rozpaczą stwierdzamy, że wzorzec nie pasuje, kruszy się, a jego okruszki dotkliwie nas ranią. My zaś godzimy się na zranienia, bo lepsze to niż cisza i pustka. Tak nie można! to jest toksyczne i niebezpieczne. Wybierz sobie z tego bólu wszystko co ciebie wzmocni i buduj nad sobą nowe niebo. Zobaczysz, że wkrótce zapełni się nowymi chmurkami, które nadadzą życiu blask, a z nim radość zwyczajną i prostą. Ot chociażby z tego pięknego Rohatyńca,który nam się z powagą przygląda .

Empatia

2009-08-22T22:28:00.006+02:00

Lubię rozmawiać z ludźmi. Właściwie inaczej-mam czas na rozmowy i chętnie posłucham. To lubimy! Kiedy już spadnie wodospad słów, padają pytania: co sądzisz, jakie masz zdanie, oceń i w tym stylu dalej i dalej...Przeżywam zdarzenia, sytuacje, targają mną sprzeczne uczucia...I chyba nie doczekam pytania , zaczynającego się od słów: co czujesz? Takie pytania padają na sesji terapeutycznej w gabinecie psychologa. Może i nie trzeba pytać-wszystko widać. Wykorzystała to pewna emerytowana nauczycielka, która z lubością opowiadała mi historyjki typu: jak topiła kocięta, jak chłopcy z podwórka torturowali kotka...tu następował szczegółowy opis, a ja podtrzymywałam się biurka ze wszystkich swoich młodych sił, bo kręciło mi się w głowie i czułam że zemdleję. Miała kobieta wyjątkową przyjemność.
Widoczek na zdjęciu- to moje ulubione wieczorowe miejsce do ładowania akumulatorów.

Natura

2009-08-16T21:31:00.005+02:00

Natura to nasza ziemska matka. Chodzimy do niej prosząc o pomoc, wypłakujemy się pod jej zielonym płaszczem, zwierzamy...przyjmując jej spokój jako pocieszenie i obietnicę. Wracamy do świata ludzi i cywilizacji tak bardzo naturze niesprzyjającej. Nocą bardziej wytrawne ucho usłyszy szepty natury, jej modlitwę. A my?-jesteśmy egoistami. Natura nas potrzebuje, człowiek musi jej pomóc. Nie dokładam więc swojego smutku, ale przemawiam,daję energię na przetrwanie, na zabliźnienie ran wyszarpanych przez ludzi. Łaskawość i hojność natury, to dla mnie królewskie dary. Pokazuje mi swoje ukryte skarby, sama doń wiedzie...Kocham matkę naturę, wiem że kiedyś przygarnie mnie pod swój królewski płaszcz.

Zgoda

2009-08-11T19:56:00.005+02:00

Na co dzień nie zdajemy sobie sprawy, jak ważną rzeczą jest wyrażenie zgody na życie. A życie nieuchronnie zmierza ku końcowi jak wschody i zachody słońca. W wolnych chwilach lub kiedy dotknie nas palec boży-panikujemy, połykamy różowe tabletki i pocieszamy się każdy na swój sposób. Rozumienie istoty życia jest łatwiejsze,kiedy damy zgodę na przemijanie i jego skutki. Ta zgoda jest konieczna by zrozumieć siebie, ludzi i świat cały...Zapraszam do pięknej poezji Jana Zycha, która tę zgodę afirmuje.

Gdziekolwiek będziesz, cokolwiek się stanie,
będą miejsca w książkach i miejsca przy stole,
kasztan kiedy kwitnie lub owoc otwiera,
będą drzewa, ulice,ktoś nagle zawoła,
ktoś do drzwi zapuka i pamięć przyniesie
z kwiatem, z godziną, z kolorem,
wciąż będzie początek, bo wszędzie są mosty
prawdziwe jak powietrze ode mnie do ciebie,
gdziekolwiek będę,cokolwiek się stanie...[link]

Zwyczajni i Niezwyczajni

2009-08-06T16:51:00.008+02:00

Tyle sobie obiecałam po dzisiejszym dniu. Do południa fotograficzne plenery, wieczorem - koncert w Dworze Artusa. Tymczasem , ach szkoda gadać!nigdzie nie poszłam. Patrzę na swoje biało sine paznokcie i stwierdzam, że jakby co, to w ogóle nie jestem przygotowana. Pisać mogę i może uda mi się uporządkować myśli. A dotyczą one naszych osobowości. Im mniejsze środowisko, tym brak zrozumienia i tolerancji jest większe. Zawsze dobrze się czułam w towarzystwie osób zwyczajnych. Lubiłam słuchać opowieści, które przeważnie były długie, zawiłe i bardzo dokładne. Oceny bliźnich mierzone są według własnej miarki. Mnie to nie przeszkadza, wręcz odwrotnie niejednokrotnie zazdrościłam porządku dnia zgodnego z naturą. Kiedy ukołysana ciszą i spokojem ocknęłam się, chcąc swoim światem ubarwić otoczenie odbierano to jako pajacowanie. "Siadłeś między wrony, kracz tak jak one" Takie to są złożoności, które źle odczytane niszczą lub mogą zniszczyć boskie dary.

Wiem

2009-08-01T15:44:00.004+02:00

Tęsknię za ludźmi których już nie ma, a zostawili trwały ślad we mnie. Ich słowa, myśli, przesłania, codziennie pukają - pytając czy mogą jeszcze pomieszkać. Mogą, bo człowiek jak kosmos wszystko pomieści i wszystko przechowa. Idę drogą, którą rozświetla gwiazda Wenus, ale zatrzymują mnie sprawy drobne, codzienne. Zbieram kwiaty. Uzbierał się spory bukiet.Wszystkie ważne, a ja część zwyczajnie pogubiłam. Wracam, szukam, wszystko musi się zgadzać. Tak wiem, ale ten kolorowy motyl życia jest taki piękny...

Cięty jęzor

2009-07-27T18:16:00.010+02:00

Czytelników moich blogów przepraszam za rozczarowanie. Być może przedstawiam się jako osoba wyjątkowo wrażliwa, delikatna i kapiąca dobrocią. Dużo w tym prawdy, ale "cięty jęzor"był i w dalszym ciągu jest moją domeną. Miałam kolegę, który obiecywał że zapisze moje najcelniejsze powiedzonka. Nie zapisał. Tak na dobrą sprawę dzisiaj nie potrzebuję tej broni. Brakuje gorących dyskusji, przedstawiania swoich racji,wojny na argumenty skończyły się. Ale...ale...kiedy pewien XYZ wymagał od rozmówcy a priori kompetencji językowych, to mnie poniosło!!! Brutalnie mówiąc- pan xyz z głupim nie zaczyna rozmowy. Dla ścisłości:
"Pojęcie kompetencji językowych pojawia się jako wiedza i umiejętności posługiwania się znakami werbalnymi i pozawerbalnymi, a także jako wiedza i umiejętności przekazywania sobie oraz innym myśli i emocji" pisze Prof.Wiesław Andrukowicz.
Rzadko kto ma dar jasnego wyrażania trudnych zagadnień,
Rzadko kto ma chęć publicznie wyrażać swoje emocje.
Nie dziwię się,że pan xyz jest sam i sam zostanie. Towarzyszyć mu będą jedynie kompetencje językowe, a ja sobie pogadam z ludźmi.

Gdy nam śpiewał Elvis Presley

2009-07-23T09:41:00.012+02:00

Podczas porządkowania płyt odkryłam starą MP3. Po sprawdzeniu okazało się , że jest to Krzysztof Krawczyk. Nawet miałam chęć posłuchać i nagle...czarowny głos :

"Jak dzień , jak sen to wspomnienie powraca w podróży do tamtych lat, pamiętam ten dzień, powiedziałaś mi, że odkryłaś tę płytę i ten głos i dalej...
gdy nam śpiewał Elvis Presley świat miał trochę więcej barw"

aż przysiadłam z wrażenia.Rzeczywiście na prywatkach królował Elvis Presley. Jak śpiewał to koniecznie trzeba było mieć swoją przytulankę.Taką siłę sprawczą miał Elvis. Do prywatek nie trzeba było specjalnych przygotowań. Wystarczała nastrojowa lampa na którą wieszało się koronkowy staniczek i krawat (damsko-męskie atrybuty), odrobina alkoholu i muzyka z Elvisem w roli głównej. Dużo też rozmawialiśmy o marzeniach , planach na przyszłość i
wszyscy skłanialiśmy się ku temu, że lepiej być niż mieć. Szanowaliśmy się bardzo. Życie miało inne barwy, było wolniejsze, ale wyciskało więcej wzruszeń. Mam jeszcze stary gramofon i mnóstwo płyt winylowych- może posłużą jako ozdoba mieszkania...
Cóż to za wybryk natury, że młodość mieszka w nas do późnej starości!?

Symfonia życia

2009-07-16T09:33:00.009+02:00

To prawdziwa kaskada dźwięków, opracowana i rozpisana z wielką starannością.Ta wspaniała orkiestra trwa od świtu po zachód życia. Każda jej część jest imponująca , nawet ta ostatnia-patetyczna. Bywa, że z własnej woli, na życzenie nie usłyszysz swojej muzyki. Stępiłeś swoją wrażliwość muzyczną, nie otwierasz się na jej przyjęcie. Czasami życie nie skąpi nieszczęść,smaga wszelkimi żywiołami odbierając radość z muzycznej symfonii. Szukamy wówczas swoich pogubionych nut, zmieniamy dyrygenta...Niepotrzebnie! nasz program muzyczny uruchamia się wraz z pierwszym oddechem. Też miewam muzyczne bezdechy, ale podnoszę się, wstaję i idę dalej. Chciałabym do tej ostatniej niebiańskiej muzyki dojść z radością, bez żalu, nie oglądając się wstecz. Ileż to razy zapraszam na wspólne muzykowanie "pokrewne dusze", ale symfonia życia jest tylko moja.Zamykam spokojnie oczy wiedząc , że płynę wraz z nią tym pięknym , wspaniałym żaglowcem.

Osiodłać wiatr

2009-07-10T20:11:00.006+02:00

Konie to moja wielka fascynacja.Godzinami mogę patrzeć na ich spokojny wypas lub wesołe gonitwy na łące. Największe wrażenie-do pierwszych dreszczy-robi na mnie widok samotnego konia w blasku zachodzącego słońca. Jest to widok powalający i zawsze dziękuję Bogu, że dane mi jest doświadczyć tego cudu. Za jeźdźcem na koniu poszłabym na kraj świata. Bosa , w jednych portkach...byle mogłabym trzymać konia za uzdę. Mam to w sobie i nie da się tego wyrwać, ani zapomnieć. Pamiętam jak nasz kolega Zbyszek ( dobrze wiedział jakie robi wrażenie) w kapeluszu kowbojskim, w łunie zachodzącego słońca powitał nas galopując na swoim rumaku...Wrosłam w ziemię z zachwytu. Lubię patrzeć w mądre , aksamitne oczy konia, podziwiać piękną linię szyi z jedwabistą grzywą, dotknąć ciepłych chrapek...Koń czuje wiatr i ja go czuję, ale pozostaje mi tylko osiodłać wiatr.

Czy warto być przyzwoitym?

2009-07-05T08:04:00.019+02:00

Jeszcze do niedawna uważałam, że zawsze i wszędzie. Niestety! Nowe doświadczenia każą zweryfikować nie tylko pogląd , ale i zachowanie. Kiedy zauważyłam , że na mojej przyzwoitości buduje się wygodne życie, musiałam: przeciwstawić się
wypowiedzieć wojnę i zdobywać każdy przyczółek.
Do tej pory patrzyłam na bliźniego jak na siebie samego. To był błąd. Człowiek nieprzyzwoity kieruje się zupełnie innymi zasadami. I tylko one są dla niego jasne, zrozumiałe i do wykonania. Cała reszta to mrzonki i kobiece fanaberie. Kiedy zapytałam rasowego romantyka, na czym jego romantyzm polega i poprosiłam o kilka słów wytrychów...nie doczekałam się odpowiedzi.Sumując:
przyzwoitość tak, ale nie zawsze i nie w każdej sytuacji. Przecież nawet anioły podniosły miecz w obronie swojej anielskości. Patrzę w łagodne , błękitne oczy mojego wnuczka Remisia, podziwiam miękką ciepłą linię uśmiechu i zadaję pytanie; jak będzie wyglądała przyzwoitość XXI wieku?! Może pierwszego września ( po pierwszym dniu pobytu w przedszkolu) Remiś wróci z płaczem ponieważ chciał być przyzwoitym chłopczykiem...

Kwitnienie lipy

2009-07-01T10:57:00.006+02:00

Lato w rozkwicie.Paleta zapachów lata zaskakuje swoimi możliwościami. Teraz przyszedł czas na lipy. Drzewo na tyle popularne, że dostępne jest w każdym spojrzeniu. A jeżeli nawet w zamyśleniu je przeoczę , to lipowy zapach przypomni o sobie. Ta zapachowa esencja działa na mnie porażająco. Wydaje mi się , że w poprzednim wcieleniu byłam pszczołą. Kiedy tylko wyczuwam jej obecność , jakaś tajemna moc prowadzi mnie do celu.Łączą nas wspólne feromony. Dotykam pnia, delikatnie przebieram w kwiatach. Słyszę jak drzewo śpiewa i brzęczy. No bo tutaj się pracuje. Dzięki pracowitym moim koleżankom, przybędzie lipowego miodu. Zachwyca mnie jeszcze dwubarwność drzewa.Od ciemnej zieleni liści do seledynowo -żółtych kwiatów. Napawam się do syta. Zimą będę wspominać to zadziwienie świata. Wiem ,że lipa nie mieści się w katalogu 500 Cudów Świata. Nie musi. Wystarczy , że w swojej dobroci pomoże mi znosić trudy dnia. Będę ją odtwarzać w sercu nieskończoną ilość razy.

Mamrot

2009-06-26T08:14:00.009+02:00

Mamrot nabrał rozgłosu połączonego z sympatią, kiedy stał się stałym elementem serialowego "Rancza". Na ławeczce nieopodal sklepu, trzej przyjaciele mamrotem rozpoczynali i kończyli dzień. Mamrot wyjaśniał wszystko: trudy i zawiłości życia, niepowodzenie w miłości, a nawet świat pozaziemski łatwiej przychodziło im zrozumieć.
Nie ukrywam,że czerwone wino wytrawne dość często gości na moim stole. Lubię dojrzałe roczniki. Chętnie do obiadu, ale dobra kolacja zwieńczona napojem bogów daje satysfakcję. Jakież było moje zdziwienie, gdy owe szlachetne trunki, moja kochana rodzinka z Hamburga nazywała mamrotami. Uwielbiam tę nazwę. Jest wspaniała, a w stosunku do dobrej marki- kabaretowo zabawna. W górach Harzu chyba wszystkie czarownice podkradały nam trunek, a dolewały wody. Tak miło nam się mamrotało. Zapraszam na mamrota-link

Górski potok

2009-06-20T14:36:00.007+02:00

Nie szukam źródła górskiego potoku. Wystarcza mi świadomość , że ono jest. Stałe i pewne. Nie trzeba go przykładać do ucha jak muszlę. Szumi i szemrze własną melodią. Niekiedy rozbija się o skałki, kamienie lub powalone pnie świerków. Toczy się wtedy jeszcze dźwięczniej. W górach Harzu potok często miewa brązowy kolor. To torfowiska nadają barwy wód. Gdyby tak można było przysiąść i zamienić się w kamień. Trwać w potoku, poczuć na sobie ciepły języczek sarny, dotyk pióra przygodnego ptaka. Dostojnie przyglądać się zmieniającym porom roku...Może jednak lepiej poddać się ludzkim uczuciom i jego skutkom? Tak, niech świat ma swój porządek. Górski potok ma w sobie oczyszczającą moc. Usuwa niedobre myśli, wypycha brudy na boki, chłodzi i orzeźwia. Nabieram trochę mocy z górskiego potoku. Niech przejaśni myśli i przełoży w dobre słowa. Słowa , które wywołują uśmiech lub nostalgię. Tak nazwałam znajome górskie potoki w Altenau.

Internetowy śmietnik

2009-05-28T10:34:00.004+02:00

Często patrzymy z niechęcią i odrazą na buszujących w śmietnikach nieudaczników. Przylepiamy im etykietę pijaków, nierobów, w najłagodniejszym wymiarze kloszardów. Ale nie różnimy się zbytnio od siebie. My również zbieramy resztki : złote myśli , cytaty, strofy brzęczące fałszywym złotem. Zabieramy te zdobycze na swoje podwórko, czasami dzielimy się nimi w e-mailach. W pierwszej chwili zręczność i gładkość słowa porywa nas. Widzimy głębię tam gdzie jest płytka woda. Sięgam po tomik P. Wiesławy Kwinto- Koczan :

"Nazbierałam pełne uszy
słów jak orzech pustych.
Naczerpałam niepotrzebnie
z źródeł złotoustych.
Po pajęczej cienkiej nici
przesuwałam dłonie,
aby wrócić znów do siebie
w labiryncie wspomnień."

Kochani czytelnicy!
Odpoczniemy od siebie na okres trzech tygodni. W górach Harzu świat i ja - pogodzimy się.

Terra

2009-05-24T16:27:00.006+02:00

Są dwie pory roku , kiedy ziemia pachnie najpiękniej: wiosna i jesień. Wiosna to obłok kwiatowy i tajemnice ziemi przygotowującej się do macierzyństwa. Jesień to zbiory i koncert zapachów na orkiestrę. Przypominam wówczas psa myśliwskiego. Nie tropię jednak zwierzyny, ale wącham tajemnice ziemi. Zapewne w poprzednich wcieleniach nie tylko dość pewnie stąpałam po ziemi- byłam jej częścią. Jestem osadzona w miejskiej aglomeracji i żeby poczuć wartość dnia, szukam otwartej przestrzeni. Rozcieram w palcach łąkowe kwiecie. Chcę przejść tym zapachem,zatrzymać jak najdłużej. Chciałabym zasypiać pod gwiazdami, a odchodzić jak Boryna z "Chłopów"-mieć oddech ziemi przy sobie. Jako dziecko część wakacji spędzałam na wsi u znajomych moich rodziców. Rówieśnicy nie mieli ze mnie żadnego intelektualnego pożytku, ponieważ wdychałam nie tylko zapach ziemi, ale całego obejścia, nawet tam, gdzie inni zatykali nosy. Na moim przykładzie ateiści mogą swoich racji doszukiwać się, ale wyciągają mylne wnioski. Jeszcze dzisiaj mogę te wiejskie zapachy przywołać, chociaż ziemia już tak nie pachnie. Kiedy zobaczyłam przepiękne zdjęcie jesiennego ogródka, z tym wszystkim co powinien ogródek posiadać, przeniknęłam doń, zasiadając niewidoczna pod balsamicznym "bożym drzewkiem"snując nić wspomnień. I tak w tej podróży dotarłam do kwietnej, wiosennej łąki z margaretkami.

Do Posłuchania

2009-05-19T10:33:00.001+02:00

http://www.youtube.com/watch?v=wwfQYC-vw44

Ważna data

2009-05-18T09:21:00.005+02:00

18 Maja to wielkie święto.Podwójne urodziny.Mojego Ojca Duchowego-Jana Pawła II oraz

Remisia. Dzięki naukom Jana Pawła, udało mi się zachować tę swobodę i prostotę w obcowaniu z innymi ludźmi, również z osobami innej płci. W trudnych , samotnych chwilach życia wiedziałam ,że zawsze mogę przytulić się do mojego Ojca Duchowego i poczuć jego ciepłą dłoń na swojej skołatanej głowie. Ta świadomość pomogła wyzwolić w sobie miłość, ów hojny i bezinteresowny dar z własnego "ja" na rzecz tych, których dotyka smutek i cierpienie. A Remiś? Trzy świeczki na urodzinowym torcie czekają na swój wielki finał. Kiedy trzymam mały paluszek , albo całą piąstkę w swojej dłoni, czuję w sobie ten magnetyzm serc, budujący radość i 1000 powodów do dziękowania. Remiś to synek mojej Marty-mój cały świat.Kończę , bo zamoczę klawiaturę, a wieczorem chciałabym jeszcze popisać.

Coś mi w duszy gra

2009-05-12T23:07:00.005+02:00

Do dzisiaj nie wiem, czy to jest defekt, czy wyróżnienie. Może jedno i drugie. Niemniej wywołuje niepokój i nieznaną słodką tęsknotę. Ta wewnętrzna muzyka najsilniej występowała w okresie bezwstydnej młodości i teraz kiedy karty zostały rozdane. Wmawiałam sobie dla uspokojenia, że to niespełnione marzenia rozrastając się, wprawiały drżące serce w niepewność. I dobrze. Mogłam zająć się swoją kobiecością i jej skutkami. Z biegiem lat nabrałam pewności, że nie mogę łamać zasad, a więc zmieniać dyrygenta. Ty powołałeś mnie do życia, a ja chętnie do Ciebie wrócę. Tymczasem , niech mi w duszy wiecznie gra.

Przaśne życie

2009-05-06T07:59:00.003+02:00

Przaśne życie z wyboru, należy do koneserów. Ci bywalcy świata, zakosztowawszy uroków cywilizacji i zmęczeni jej luksusem, z własnej i nieprzymuszonej woli chcą leżeć pod gruszą. Chętnie lokują się w surowych, klasztornych pokojach gościnnych czerpiąc prostą radość z przaśnych zadziwień świata. Takie to mnie myśli naszły, kiedy przysiadłam się na opuszczoną ławeczkę przy zarośniętym oczku wodnym w parku na Bydgoskim Przedmieściu. Oczko wodne przykryte było grubą warstwą rzęsy,oprószone złotym pyłem kwitnących drzew. Cisza dzwoniła w uszach. Żaby przeniosły się nad Martówkę, ptactwo wodne również, kosy także nie znalazły tu nic dla siebie. Surowość natury może dyscyplinować człowieka i wyzwalać czystość uczuć. Przyjdę tutaj jasnym , letnim porankiem. Myślę, że ławeczka wyrazi zgodę na swój portret, może nadarzy się okazja by opowiedziała swoją historię. Odeszłam. Za chwilę znalazłam się na roześmianej, wesołej i głośnej stronie życia. Nad Martówką, zawojowaną przez piknikujących majowiczów. Odeszłam, ale coś we mnie z tamtej ciszy zostało.

Lepiuchy-śmieciuchy-leniuchy

2009-04-30T23:45:00.006+02:00

Lubię wyznaczać sobie zadania, również i takie na wyrost. Ach! ileż to rozmów, usprawiedliwień z hukiem przelatywało przez moją głowę.Musiałam przygotowywać całe przemówienia usprawiedliwiające własne lenistwo. Ta druga , lepsza strona mojego ja porządnie napracowała się, by przegonić te lepiuchy-śmieciuchy-leniuchy. O konkursie literackim wiedziałam od dawna. Postanowiłam wziąć udział. Plan od dawna siedział nie tylko w głowie, szkic był już w brudnopisie. Potem opanowała mnie wiosenna choroba. Na szczęście przebieg był łagodny, bez skutków ubocznych. Zgodnie z zasadą: co nas nie zabije to wzmocni, zaowocowało ono samodyscypliną. Praca napisana i wysłana. Moje prace zawsze były przekładane dużym ładunkiem emocjonalnym, więc przy głośnym czytaniu niejedna łezka wymknęła się spod kontroli. W niedzielę mam zaplanowany plener nad Martówką.Znam trochę dzikich zakątków. Jak będzie tak będzie,ale szykuje się ciekawy temat do blogów. Dobrze , że nie brakuje mi wyobraźni. Kiedyś jedną z ulic na Bydgoskim Przedmieściu, porównałam do francuskiej ulicy.Byłam tak przekonywująca, że nikt nie kwestionował. A więc Au-revoir.

Zapomniane słowa

2009-04-25T14:36:00.004+02:00

Podczas ostatniego spaceru, rozkopaną toruńską starówką, zwróciłam uwagę na ogrom imprez kulturalnych. W tych dniach(23-26 04) miał miejsce dziewiąty Toruński Festiwal Nauki i Sztuki. Nagle zdałam sobie sprawę, że takie pojęcia jak chałtura i chałturzenie wyszły z użycia.
Są niepotrzebne. Artysta zarabia prawdziwe pieniądze , więc nie musi podejmować dodatkowej pracy, wykonywanej byle jak, bez ambicji i wartości czyli chałturzyć. Zresztą w nowej demokracji, mało kto pracuje na pół gwizdka. Artyści stracą publiczność, więc jeśli już grzeszą to grając pod publiczkę, ale w pocie czoła, dając z siebie wszystko. Ja też muszę się podciągnąć, zwłaszcza w fotografii. Jestem obstawiona podręcznikami, korzystam z "Sekretów Mistrza Fotografii", ale może dla mnie przeznaczona jest tylko dolna półka, a tak chciałoby się trochę wyżej rozwinąć skrzydełka...

REVOLUTIO

2009-04-21T07:51:00.008+02:00

Tytuł określa zmiany jakie zamierzam wprowadzić. Do tej pory pisałam głównie felietoniki na określony temat. Już ostatni wpis miał osobisty charakter. I tak pozostanie. W tym blogu będę pisać o swoich odczuciach i emocjach. Prowadzę trzy blogi. Ten należy do najmniej poczytnych, więc moje odsłony mimo wszystko pozostawią trochę intymności.
Osiedle Rubinkowo (to już 30 lat wspólnoty mieszkaniowej) jest teraz najpiękniejsze. Każdy blok ma swoją zieloną stronę, gdzie drzewa kwitną, a kompozycje krzewów grają kolorami. Zwłaszcza wczesnym rankiem jest tak zapachowo. Odnoszę wrażenie jakby z ogromnej butli rozpylacza pompowano nam zapach wiosny. Żywopłoty z forsycji oddzielają osiedlowe uliczki od jezdni. Takim parkanem są również (obecnie obsypane białym kwieciem) dość wysokie, równo przycięte krzewy wydające mnóstwo drobnych, żółtych śliweczek. Tak więc wiosna na osiedlu raduje zmysły i napawa optymizmem.

Wyprawa

2009-04-13T11:05:00.000+02:00

W Wielką Sobotę, kiedy świąteczne przygotowania zostały uwieńczone sukcesem, pozwoliłam sobie na mały wypad poza miasto. Drogi mojemu sercu, a przyjazny pieszej turystyce jest Kaszczorek. Wędrówka miła, ponieważ późnym, przedświątecznym popołudniem nie miałam konkurencji. Towarzyszyły mi zaloty kosów , baczne spojrzenia pani Bocianowej z wysokiego gniazda oraz ogródkowe , kwiatowe szaleństwo. Spacerowiczów brak. W okolicach skansenu, powitałam konkurencję z teleobiektywem. Teren przyległy do skansenu można nazwać innym światem. Pas zieloności przywitał mnie dzwonkami skowronków. Grube, pękate wierzby jak wielkanocne baby w słonecznej polewie prosiły o upamiętnienie. Kiedy odkryłam zachodnią ścianę skansenu (latem jest zakryta drzewami), czułam , że mam swoje pięć minut. Ach te emocje!!! trudno utrzymać je w ryzach. Biegłam ze swoją zdobyczą do domu, by jak najszybciej przeżyć to jeszcze raz.! Przeżyłam ogromny zawód. To moje znalezisko po prostu nie wyszło. Zabrakło mi statywu, a "poruszone" zdjęcie straciło duszę. Czeka mnie wyprawa numer dwa . Cieszę się na nią , jak na dawno zapomnianą randkę .

Słomiany Ogień

2009-04-05T20:06:00.000+02:00

Słomiany ogień,czy zapał, jest wszędobylski. Są osoby szczególnie podatne na tę dolegliwość i o nich słów kilka.Osoby te, do wszystkiego podchodzą z entuzjazmem. Nie ma rzeczy niemożliwych . Wszystko da się zrobić. Często zarażają swoim entuzjazmem otoczenie, które ma prawo domagać się konsekwencji w działaniu. A tymczasem zapał dość szybko przemija, wysoki stopień trudności zamraża zamierzenia. Gdyby słomiany zapał dotyczył spraw drobnych, niech tam...ułańska fantazja czasami jest potrzebna. Ale tu chodzi o priorytety. Znam osoby, które każdego roku podejmowały nowy kierunek studiów, by po sześciu latach zostać z maturą w garści. Nowe wyzwania, nowi ludzie...świetnie! Poznawanie osobowości może być pasjonujące, ale szybko się nudzi nasz niedoszły znawca duszy ludzkiej. Musi mieć napływ podniet z zewnątrz. Wszystko ma płynąć rwącym nurtem. Budowanie misternej siatki, układanie puzli, drążenie tematu-dobre jest dla seniorów. Słomiany Ogień kręci bicz na samego siebie i to wszystko czym może zadziwić.

Każda pliszka swoj ogonek chwali

2009-03-28T20:50:00.001+01:00

Rynek zapełniony jest towarem.Kto nie dysponuje gotówką, może skorzystać z usług ratalnych- bez prowizji i odsetek. Powszechna dostępność do półek z marzeniami powoduje, że czujemy się panami świata. Świat chcemy mieć dla siebie, a jeżeli jest nim nasza druga połowa to również jest moja. Rzekomo idziemy tą samą drogą, ale szukając wsparcia, potwierdzenia, modelujemy myślenie naszej drugiej połowy. Niezamierzenie odbieramy jej indywidualizm , a w konsekwencji wolność. Nie wiedzieć kiedy, dla tak zwanej świętej zgody, godzimy się być manekinem. Tu przypomina mi się Bal manekinów -Bruno Jasieńskiego, gdzie jeden z manekinów mówi:"czyż można wymyślić większą mękę niż ta , gdy zmusza się kogoś aby jak kamień trwał nieruchomo przez całe lata!"
Stare , ludowe przysłowie mówi:każda pliszka swój ogonek chwali.Coś w tym jest...i niech tak zostanie.

Ciekawość Świata

2009-03-22T12:24:00.001+01:00

Zawsze byłam ciekawa świata. Lubiłam słuchać opowieści z podróży. Pamiętam czasy, kiedy wyjazd na zachód był rzadkością. Znajomi, przyjaciele i rodzina miała we mnie wdzięcznego słuchacza, zaangażowanego jak mało kto. Opowieści wzbogacały moją wyobraźnię, inspirowały do pogłębiania wiedzy. Obydwie strony miały satysfakcję. Dzisiaj mogę skorzystać z internetu i mieć wyłożoną gruntowną wiedzę, ale to nie to samo. Przyglądam się młodym ludziom i zadaję pytanie: czy oni są z innej gliny ulepieni? Ciekawość świata przekłada się na chęć rządzenia światem. Wielkie opowieści zastąpione zostały krótkim serwisem informacyjnym. Żadnych pytań, drążenia tematu...Kiedy za bardzo naciskałam pytaniem fachowca, usłyszałam ,że wiedza kosztuje. Odpuściłam stare przyzwyczajenia, nie chcę być prokuratorem z zamiłowania. A jednak mi żal czasów, kiedy drogiego gościa witało się mówiąc: siadaj i opowiadaj.

Pan Niktmuniedorówna

2009-03-16T14:06:00.001+01:00

Czasy są jakie są.Nikt nie obiecał, że będzie lekko. Każdy z nas musiał z konieczności poddać się małej metamorfozie. Zmienił się również katalog pojęć. Cwaniactwo zamieniło się w obrotność, wszędobylstwo w kreatywność, zwykły egotyzm nazywa się inwestowaniem w siebie.Przykładów można mnożyć więcej i więcej.Zwykły śmiertelnik, kiedy uświadomi sobie jakie cechy osobnicze potrzebne są do zrobienia kariery, lub zdobycia uznania pracodawcy, zaczyna głęboko wierzyć, że właśnie takim jest. Autoreklama zaczyna działać. Ma to swoje dobre strony, albowiem wymusza konieczność pogłębiania wiedzy i umiejętności. Z czasem zadufany w sobie pan, staje się dla otoczenia uciążliwy. Ma w nosie fakt, że inni dużo wcześniej odkryli Amerykę. Liczy się czas jego odkrycia. I tak powoli krok za krokiem wchodzimy na terytorium Pana Niktmuniedorówna. Mamy tam wyznaczoną linię. Stamtąd możemy machać chorągiewką i bić brawa dla zwycięzcy-Pana Niktmuniedorówna.

Lis Przechera

2009-03-01T21:35:00.001+01:00

Lis Przechera, lis Witalis, lisek chytrusek, szczwany lis...są to bajkowe postacie, które określają negatywne cechy świata zwierzęcego.Jakie to cechy? a więc: spryt, cwaniactwo, przebiegłość, oszustwo, krętactwo itd. Jednym słowem, ten wachlarz lisich "zalet"jest bardzo przydatny w życiu codziennym, szczególnie w branży marketingowej. Gdy rozmawiam z lisem, widzę jak przymyka zachwycone oczka, wachluje się kitą, wygina, pręży, namawia do zakupu. W urzędach za biurkami -lisy, w bankach lis namawia do podpisania umowy na prawie darmowy kredyt.Nie zauważył, że płomienna mowa rozgrzała rudą kitę do czerwoności. Lisice są mniej groźne. Lisice głównie zajmują się pielęgnacją swoich kit. I dla nich są gotowe poświęcić najcenniejsze wartości , niewymienialne na złotówki.
***
Chodzi lisek koło drogi
cichuteńko stawia nogi,
cichuteńko się zakrada,
nic nikomu nie powiada.

Samotność we dwoje

2009-02-22T05:30:00.000+01:00

Jest to coraz częściej spotykany model rodziny- życie obok siebie.Pozornie gospodarzymy razem:posiłki, znajomi, wspólne nudy przed telewizorem... ale jest coś, co skrzętnie ukrywamy przed sobą-marzenia, rozterki, wątpliwości...Przestajemy rozmawiać, ponieważ przeszliśmy na serwis informacyjny względem siebie.Przestajemy się o siebie troszczyć. Mówiąc dość trywialnie-używamy siebie.Często nie dostrzegamy tych zmian, które rok po roku wkradają się za naszym przyzwoleniem do życia.Może nie chcemy dostrzegać, bo tak jest wygodnie i bezpiecznie. I tak to tracimy filary człowieczeństwa. Teraz jest już coraz łatwiej o zło. Słowa układamy stosownie do potrzeb i okoliczności. Nie! na słowach już nie zbudujemy fundamentów.Powoli zbliżamy się do postawy zwanej egotyzmem. Stajemy się dla siebie obcy, tak dalece,by w wieku geriatrycznym cieszyć się z faktu, że ja żyję, a mój partner już nie. I tak przebiegło życie we dwoje: otwieramy drzwi razem, a zamykamy każde z osobna.Czy warto marnować swoją życiową szansę? i czego tak naprawdę chcemy?

Telefoniczne "łapanki"

2009-02-17T12:16:00.000+01:00

Do reklamy mniej lub bardziej bezczelnej,przyzwyczaiłam się. Nawet przestała mnie drażnić. Ostatecznie miło popatrzeć jak znany i lubiany aktor, łakomie uczestniczy w prozie życia, z perspektywą na finansową super gratkę. Kiedy odbieram telefony z propozycjami niezwykłych okazji, lub informujących o wielkiej wygranej-WYRZUCAM Z PAMIĘCI SŁOWO TAK. Prawie każda rozmowa jest rejestrowana, a wypowiedziane - tak -, chociażby w sprawie potwierdzenia adresu, może okazać się przyzwoleniem na transakcję. Promocje oferowane drogą telefoniczną są tragiczne w skutkach. Tęgie głowy opracowują akcje. Przyzwoity człowiek przeważnie wpada w zastawione sidła. Ale po bolesnej ofercie, staje się innym człowiekiem. Oczywiście gorszym, bo nieufnym, podejrzliwym i z poczuciem krzywdy. Ciekawi mnie, czy to aktywne, młode pokolenie również i swoje rodziny bije w rogi, narażając na straty. Można słodkim, syrenim głosem oszukiwać klienta wiedząc, że premia pochodzi z wdowiego grosza i z nabitych w butelkę naiwnych (czytaj przyzwoitych) ludzi ???

500 Cudów Świata

2009-02-09T18:05:00.000+01:00

Mam przed sobą efektowny album, bogato ilustrowaną książkę "500 Cudów Świata." Mamy razem odbyć niezwykłą podróż do najpiękniejszych zakątków Ziemi i zachwycić się wspaniałym krajobrazem. Uczyniłam jak przykazano i nic-żadnych emocji.Widzę kolorowe ryciny pachnące farbą, wyobraźnia jest uśpiona. O!!!! taki zachód słońca oglądałam wczoraj z mojego okna na blokowisku...Niecodziennie tak pięknie nakładają się warstwy chmur i te głębokie amaranty...Czy cuda świata wystarczy tylko oglądać? Jak przeżywać skoro dookoła chmara turystów uzbrojona w sprzęt fotograficzny? Trudno nawiązać dialog między cudem a człowiekiem. Zostaję więc przy swoich cudach. Cudach małych zadziwień, chociażby nad znalezionym tajemniczym, błyszczącym piórkiem, które ukryte w dłoni-rozgrzewa. Nad kamykiem polnym, błyszczącym w słońcu jakby stanowił fragment złotej maski Tutenchamona. Dobre słowo i miły uśmiech, to w dzisiejszych czasach wydarzenie graniczące z cudem. Czasami bywa na wyciągnięcie ręki. Nazbierało mi się tych cudów, które zabiorę z sobą w zaświaty. Ale czy mój osobisty album cudów doprowadzi mnie do przybytku Najwyższego?

Czerwony kapelusik z zielonym piórkiem

2009-02-03T10:00:00.001+01:00

Czy kapelusz nobilituje człowieka?...chyba coś w tym jest. Kapelusz zmienia optykę sylwetki, dopasowany do twarzy nadaje wyrazu. Dawniej nakrycie głowy określało status człowieka. Kapelusz był ulubionym nakryciem głowy wyższych urzędników. Dodawał powagi,ułatwiał celebrę, wymuszał odpowiednie dodatki. Panowie przy powitaniu uchylali kapelusza. Panie były zwolnione z tego obowiązku, miały możliwość komponowania na swoich kapeluszach "czego dusza zapragnie". Dzisiaj kapelusz poszedł w odstawkę. Uzupełniają nim swoją garderobę artyści-indywidualiści. Magiczne pudła na kapelusze (zwłaszcza damskie) dekorują garderoby. Modystki-artystki nie mają łatwego życia.Muszą oczekiwać klienta. Kapelusz nie koresponduje z pośpiechem. Wymaga powagi, dostojeństwa i czasu. Idealny dla spacerowiczów. Ale czy są tacy? Preferujemy przejażdżki samochodowe, a spacery najczęściej pozostały domeną matek z dziećmi i emerytów. Po kapeluszowym boomie pozostało hasło-KAPELUSZE Z GŁÓW PANOWIE- nawołujące do okazania pokory, szacunku i podziwu.