Lubię rozmawiać z ludźmi. Właściwie inaczej-mam czas na rozmowy i chętnie posłucham. To lubimy! Kiedy już spadnie wodospad słów, padają pytania: co sądzisz, jakie masz zdanie, oceń i w tym stylu dalej i dalej...Przeżywam zdarzenia, sytuacje, targają mną sprzeczne uczucia...I chyba nie doczekam pytania , zaczynającego się od słów: co czujesz? Takie pytania padają na sesji terapeutycznej w gabinecie psychologa. Może i nie trzeba pytać-wszystko widać. Wykorzystała to pewna emerytowana nauczycielka, która z lubością opowiadała mi historyjki typu: jak topiła kocięta, jak chłopcy z podwórka torturowali kotka...tu następował szczegółowy opis, a ja podtrzymywałam się biurka ze wszystkich swoich młodych sił, bo kręciło mi się w głowie i czułam że zemdleję. Miała kobieta wyjątkową przyjemność.
Widoczek na zdjęciu- to moje ulubione wieczorowe miejsce do ładowania akumulatorów.
4 komentarze:
Posiadasz umiejętność porozumiewania sie z ludźmi,to widać w każdym Twoim wpisie,to bardzo ważna cecha,bez tej zalety trudno poradzić sobie w gąszczu dzisiejszych i przepisów,i w codziennym naszym życiu.A tego pięknego widoku To Ci zazdroszczę!!!a może on jest blisko mnie?....pozdrawiam.
Lokalizacja pięknego widoku:
dochodzę do stadniny koni w Kaszczorku,przechodzę na drugą stronę jezdni i kawałeczek w górę ku ulicy Turystycznej.ładuję się jako nieproszony gość na gościnne łąki.
Pozdrawiam serdecznie.
A to nie daleko...mnie, co prawda nie wiem gdzie to jest konkretnie ,ale jestem częstym gościem sklepu z odzieżą/salon mody Marie/
Salon Marie mijam kiedy idę na zdjęcia do skansenu, lub ustawiam się ze statywem na moście.Wszystkiego dobrego.
Prześlij komentarz